Gisteren schreef ik over adobe huizen. Vandaag nog even een foto van zo’n huis. De goed onderhouden huizen zijn dan nog voorzien van een leemlaag daar overheen, die dan vaak in een kleurtje is geschilderd. Maar dan is de adobe niet meer zo zichtbaar.
Dinsdag is de wekelijkse sluitingsdag van de hostal van afgelopen nacht. Daarom doen ze ook geen ontbijt vandaag. Maar, zo is ons gister verzekerd, we kunnen ontbijten bij het andere restaurant van het dorp. Niet dus! Het andere restaurant is ook gesloten. Dus zonder ontbijt op pad.
Het is koud en guur deze ochtend. Maar wel droog gelukkig! Mijn regenbroek gaat aan als bescherming tegen de wind.
Na 8 km komen we in El Burgo Ranero.
Daar is het restaurant wel open. En de kachel brandt. Het ontbijt smaakt nu extra lekker. We maken er een lange rust van.
We lopen vandaag weer een groot deel van de dag over een zandweg die met een rustige asfaltweg meeloopt. ‘s Zomers kan het hier erg heet worden. Om wat schaduw aan de pelgrims te bieden, zijn er recent tientallen kilometers platanen langs de route geplant. Over een paar jaar zullen de zomerpelgrims hier dankbaar voor zijn.
In het volgende dorpje, Reliegos, nemen we nog een keer een lange rust. Mijn heup doet het goed vandaag, dus we durven het vervolg naar Mansilla de las Mullas nog wel aan. En zonder noemenswaardige problemen komen we daar aan. Ik kan het nog! 😀
We slapen hier in een particuliere herberg.
We delen de slaapzaal van 26 bedden met één oudere man uit Lapland (hij vindt dat hij niet uit Zweden komt, maar uit Lapland). De man ligt diagonaal aan de andere kant van de zaal. Het voelt bijna alsof we een eigen slaapzaal hebben.
Omdat ik zelf niet genoeg was heb om een hele machine te vullen, deel ik hem met de moeder van het grote Franse gezin. Zij hebben, met z’n allen -het kleinste meisje is een jaar of tien- ook 27km gelopen.
Bij het diner komen we de twee Nederlandse dames weer tegen, die we al enige dagen zien. Zij wandelen van Burgos naar León.