WordPress

Vroeg op vandaag. We zijn al voor zeven uur op het vliegveld. Vanwege alle angst voor aanslagen in Europa, hadden we extra veiligheidsmaatregelen verwacht. Maar niets van dat alles. Binnen tien minuten zijn we ingecheckt en door security heen. Ruim de tijd voor ontbijt. 

We vliegen met Vueling, via Barcelona (VY 1671  09:10 – 10:45) naar Amsterdam (VY 8319  12:55 – 15:15).

Trein, bus, en dan zijn we om kwart over zes thuis.

Het huis is versierd met slingers en ballonnen, er staan bloemetjes en zelfs Sinterklaas is al langs geweest! Dankjewel Marloes en Dennie!

Mooi einde van een geweldige reis!

Dit is onze laatste blog op deze site. Wat fijn dat er zoveel belangstelling was van velen!

Al die belangstelling heeft ons zeker geholpen om elke avond (of beter gezegd: nacht) weer een stukje te publiceren. En daarmee hebben we nu zelf ook een mooi verslag.

Dank ook voor alle reacties, in de blog of in de mail!

Als laatste wil ik nog vermelden dat bijna alle mooie foto’s gemaakt zijn door Maarte.

Om kwart voor tien stappen we in Finisterre op de bus, om terug te gaan naar Santiago.

Het eerste stuk, terug naar Cée, zien we nog allerlei bekende plekjes. Maar daarna volgt de bus de kust naar het zuiden, terwijl onze wandeling naar Cée vanuit het binnenland kwam. De busroute is ook prachtig. Het kost ons alleen moeite om onze ogen open te houden. We zitten steeds te knikkebollen. De bus heeft drie uur tijd nodig om onze wandeling van vier dagen terug te rijden.

In Santiago, overnachten we weer in hetzelfde hotel als een week geleden. 

Het is gevestigd in een oud klooster en heeft een mooie binnentuin.

We gaan nog eenmaal naar de kathedraal en lopen daarna  de stad in om nog te lunchen en wat souvenirs te kopen. We verwachten dat we intussen niemand meer zullen kennen in deze stad. Maar al gauw zitten we weer op een terras met Marian uit Heveadorp en Marylin uit Londen.

’s Avonds spreken we af in de bar van het hotel. Dan is Allison er ook weer. Er schuiven nog meer mensen aan.

 
Uiteindelijk gaan we met z’n achten eten in de tapasbar, waar we ook vorige week zo lekker gegeten hebben.

Het wordt nog erg gezellig op onze laatste avond in Santiago. 

Vanochtend gelukkig geen mist. Want wat zou het jammer zijn geweest, als we de prachtige uitzichten over de baai gemist zouden hebben.

Cée en Corcubión lopen naadloos in elkaar over. Het kost ons enige moeite om de juiste route de stad uit te vinden. Hier en daar missen we een teken. Als we de bebouwing achter ons hebben gelaten, klimmen we omhoog, de heuvel van de landtong op. Dan weer omlaag naar de volgende baai. We zien dan, helemaal aan de andere zijde van die baai, Finisterre al liggen. We lopen er helemaal langs de kust naar toe; soms wat hoger in de heuvels, soms op het niveau van het strand.

Al vroeg in de middag komen we in het plaatsje Finisterre aan. We laten er onze rugzakken achter in de herberg en lopen dan verder naar de vuurtoren op het verste punt van het schiereiland. Dat is nog drie kwartier lopen. En daar staat ie dan: kilometerpaal nul.

En voorbij de vuurtoren ligt dan echt het einde van de wereld.

Het is zondagmiddag, mooi weer, en druk met dagjesmensen op de kaap. Maar zowel het restaurant als de bar die er liggen zijn gesloten. Twee tenten met souvenirs zijn wel open. Maar ook daar verkopen ze niks te drinken. Snap je dat nou?

Met onze rugzakken hebben we ook ons water in de herberg achtergelaten. Na weer drie kwartier teruglopen, smaakt het biertje in het dorp dan prima.

Dan is het tijd om te douchen en een wasmachine te draaien, zodat we dinsdag met schone kleren terug kunnen vliegen.

Als we later nog even door het dorp lopen, ontmoeten we een Nederlandse vrouw van een jaar of veertig. Ze heeft de Camino del Plata, 1000km vanuit Sevilla, gelopen. Ze heeft het helemaal gehad met onze maatschappij waar, in haar ogen, alles om geld draait. En daarom wil ze intreden bij de Missiezusters in Steyl. Het lijkt ons echter niet dat haar Camino haar de rust heeft gebracht om zo’n beslissing te nemen. Ze komt erg gespannen over.

We eten vanavond in een visrestaurant; we zitten tenslotte aan de kust. Niet bepaald voor een pelgrimsprijs….
 

Bij het ontbijt lezen we het nieuws over de verschrikkelijke schietpartijen  in Parijs. In ons subwereldje van de Camino, waarin het lijkt alsof iedereen  elkaar accepteert, komt het misschien nog wel harder aan, dan het thuis gedaan zou hebben. We zijn er de hele dag mee bezig.

Zoals intussen gewoon, begint de wandeling weer met een mistfoto.

We stijgen echter al vrij snel boven de mistwolk uit. In het dal onder ons, zien we de mist nog steeds liggen, terwijl wij onder een strakblauwe lucht lopen.

Bij onze eerste koffiestop hangt een foto aan de muur, die ons inspireert tot het maken van onderstaand plaatje.

Nu we dichter bij zee komen verandert de begroeiing. Steeds minder loofbomen, en meer naaldbomen. En verder lage doornstruikjes. Die zorgen er voor dat je niet makkelijk een plekje vindt om even langs de weg te zitten.

Even na de middag, als we onze laatste heuvel voor vandaag beklimmen, zien we opeens de zee liggen. Wat een mooi uitzicht! En zo anders dan we gewend zijn.
   

We dalen verder af naar Cée. Er zijn nog een paar steile hellingen omlaag. En dan zijn opeens op zeeniveau.

Zodra we in Cée zijn aangekomen, drinken we wat op een terras in de zon, met zicht op zee. Het voelt opeens alsof we op een tropische vakantie zijn.

Daarna op zoek naar een herberg in het centrum. De beide herbergen die daar liggen, zijn echter al gesloten. Einde van het seizoen. Als alternatief nemen we dan maar een hotel 😊.  Elk nadeel heb z’n voordeel!

’s Middags nog meer terraszitten in de zon. Niet slecht! Maar zo gauw de zon verdwenen is wordt het koud. Voor het eten nog wat lezen op onze kamer. En dan eten in het hotel.

De ochtendmist bepaalt deze morgen weer de sfeer. Het levert fraaie beelden op, zeker op de momenten dat de zon er door dreigt te breken. 

Als het zicht weer wat weidser wordt, worden ook de windmolens weer zichtbaar. Die zijn in dit deel van Spanje in grote aantallen aanwezig. We zien er al dagenlang velen liggen op de heuveltoppen aan de horizon.

Wat is Galicië toch enorm groen. Het moet hier wel veel regenen… En wat hebben wij de laatste dagen dan mazzel met het weer.

Het deel van Galicië, waar we vandaag doorheen komen, is dunner bevolkt dan voorheen. Er zijn een paar kleine boerendorpjes met koeienstallen. Die zien we niet alleen, maar we ruiken ze ook volop. Blijkbaar is dit de tijd van het jaar om gier uit te rijden.

Ook het aantal barren aan de route is vandaag klein voor Spaanse begrippen. In grote delen van Frankrijk zouden we hier echter heel blij mee geweest zijn. Je went wel gauw aan het niveau van de services.

Nieuw vandaag is dat er, om de paar honderd meter, borden met telefoonnummers van taxibedrijven op de bomen zijn gespijkerd.

Het is ook een lange etappe vandaag, met weinig tussentijdse overnachtingsmogelijkheden. Ik kan me voorstellen dat een taxi dan verleidelijk is.

Ik wilde zelf, naar Santiago toe, elke meter lopen. Maar nu, naar Finisterre toe, vind ik dat niet meer belangrijk. Ik had me dan ook voorgenomen om op dit traject niet meer met pijn te blijven lopen. Maar gelukkig heb ik vandaag die taxi’s niet nodig!

Het is al vijf uur als we aankomen bij de gemeenteherberg. Het was een lange wandeldag. Na ons komen er nog veel mensen binnen. De herberg is bijna vol vannacht.

Net zo als de laatste paar dagen, hangt er vanochtend een mist die pas rond de middag optrekt. Dat levert een mooi beeld van de kathedraal op bij vertrek.

We lopen al gauw weer buiten de stad. Wat is het heerlijk om weer te wandelen! We verwachten 4 dagen nodig te hebben om naar Finisterre te lopen. En er is voor 4 dagen mooi weer voorspeld. Temperaturen rond de 18 °C en droog. Dat schijnt voor deze tijd van het jaar uitzonderlijk te zijn.

We zien maar een paar andere wandelaars onderweg; het lijkt hier veel minder druk dan op de Camino naar Santiago toe. 

Net zoals de laatste dagen voor Santiago, liggen hier grote aangeplante bossen van eucalyptus; variërend van jonge aanplant tot dikke hoge bomen.

Nu we in een wat lager gelegen gebied zijn, en dichter bij zee, zien we ook fruit dat we nog niet eerder hebben gezien: sterfruit (?) en sinaasappels. Het zal hier wel nooit vriezen.

We passeren verschillende dorpjes vandaag. Het mooiste daarvan is wel A Ponte Maceira, waar we een via een mooie oude brug de Tambre oversteken.

Vanaf de brug is er een prachtig uitzicht op de rivier.

Daarna is het niet meer ver naar Negreira, waar we overnachten. Bij aankomst is het er nog heerlijk rustig in de herberg. Maar in de loop van de middag komen er steeds meer mensen binnenlopen. Uiteindelijk ligt de slaapzaal toch wel halfvol (zo’n 20 mensen).

We drinken ’s middags wat een café-restaurant van een Engelsman en een Spaanse vrouw. Het ziet er zo goed uit dat we besluiten om hier ook ’s avonds te eten.

Eerst maar even een foto van de compostela (de pelgrimsoorkonde), die we gisteren opgehaald hebben.

Een relaxdag vandaag. We gaan om negen uur ontbijten. Normaal hebben we dan al kilometers gewandeld. Er is een goed ontbijtbuffet in dit hotel. En we komen er weer een heleboel bekenden tegen. 

Veel mensen lopen na Santiago nog 90km door, naar Finisterre (letterlijk: het einde van de wereld), een kaap die uitsteekt in de Atlantische Oceaan. Wij ook natuurlijk! De eerste actie vanmorgen is om hierover informatie te zoeken bij de VVV. 

Daarna gaan we naar het museum over pelgrimage. In een klein hoekje worden ook niet-christelijke pelgrimages genoemd. Zelfs de Shikoku tempelroute in Japan, waar we ooit de eerste 10 tempels van hebben gelopen, wordt vernoemd. Maar het gaat vooral om christelijke pelgrimages, en de Camino in het bijzonder. Er is een boel achtergrond informatie, en ook in ’t Engels. Leuk om een uurtje rond te kijken.

En dan is het alweer tijd voor lunch. We vinden een terras, waar we net in een straaltje zon kunnen zitten, strategisch gelegen tegenover het pelgrimsbureau. Zo kunnen we meteen zien of er nog meer bekenden binnenkomen vandaag. (Ja, dus).

Na  de lunch bezoeken we het museum van de kathedraal.  Op de meeste plekken daar, mag niet gefotografeerd worden. Dus geen foto’s hiervan.

Wel nog twee foto’s van de voorgevel van de kathedraal, die momenteel gedeeltelijk in de steigers staat.

 Tussen de bedrijven door boeken we ook onze vliegtickets voor de terugreis (dinsdag 17 nov.). Ja, er gaat echt een keer een einde aan deze reis komen….

En dan is er om vijf uur de rondleiding over het dak van de kathedraal. Er is een grote Spaanstalige groep, en een kleine groep met een Engelse gids. Uitgebreide informatie  over de historie van de kathedraal, en prachtige uitzichten.

Na afloop van de tour lopen we een bar binnen om wat te drinken. Marian, Allison en Marilyn zitten daar ook. We schuiven bij ze aan. Later komen  Martina en Philip ook nog binnenlopen. Later op de avond met z’n allen naar de tapasbar van gisteren, waar we eten.

Geslaagde dag.

De laatste etappe naar Santiago. Het is mistig als we vertrekken. Na een uurtje wordt het lichter en breekt de zon door. Dat is echter van korte duur. Al gauw trekt het weer helemaal dicht. En de zon gaat het niet meer winnen.

Bos, dorpjes, velden, boerderijen.

Vijf kilometer voor Santiago, op Monte de Gozo, staat een enorm monument, ter ere van het bezoek van de paus in 1989.

Vanaf deze heuvel hebben we vandaag uitzicht op mist. Daarachter ligt Santiago verscholen, maar dat is buiten beeld.

Als we verder naar beneden lopen, bereiken we al gauw de grens van de stad. Met een gevoel van euforie lopen we Santiago binnen. We zijn er! Na een reis van 15 weken komen we aan. Het voelt onwezenlijk. We kunnen het nauwelijks bevatten. En we voelen ons heel blij!

Als we in de buurt van de kathedraal komen, lopen we langs ons hotel. Maar we willen eerst naar de kathedraal. Bij het oplopen van het plein zien we Marian, hoog boven op een balkon van het museum. Ze is gisteren al aangekomen. We zwaaien enthousiast naar elkaar. Even later komt Young, het Koreaanse meisje met de nieuwe sandalen, ook aan. En dan komen we het echtpaar uit Utah tegen. Iedereen feliciteert elkaar en er worden vele foto’s gemaakt.

We willen naar de kathedraal, maar daar mogen we met de rugzakken niet in… Dan maar eerst naar het pelgrimsbureau. Met onze twee stempelkaarten, krijgen we hier een mooie pelgrimsoorkonde, waarop, in het Latijn, wordt verklaard dat we de Camino naar Santiago hebben gelopen.

Terug op het plein voor de kathedraal zijn er nog veel meer bekenden: Cesar uit India, Martina uit Hamburg, de man uit Mornington (Australië), en nog vele anderen die we onderweg ontmoet hebben. Het is een complete reünie. Intussen is het zonnig geworden. En iedereen is opgetogen en blij.

Uiteindelijk gaan we toch maar inchecken in het hotel. Geen slaapzaal voor twee nachten; we trakteren onszelf op een mooie hotelkamer (hospedariá San Martin Pinario).

Na gedoucht te hebben gaan we dan, zonder rugzak, de kathedraal bezoeken. Het belangrijkste in de kathedraal is het graf van de apostel Jacobus de Meerdere. Het ligt in een crypte onder het altaar. Het is maar een klein kistje; we zijn de afgelopen maanden al heel wat relieken van Jacobus tegengekomen.

Het centrum van het altaar is een levensgroot beeld van Jacobus. Je kunt hem van achteraf omhelzen.

Als we de kathedraal weer uitgaan, lopen we meteen weer bekenden tegen het lijf. En we belanden met een groep mensen op een terras.

Daar komen we ook Mike weer tegen, die we al weken niet meer gezien hebben. Hij blijkt 5 dagen op ons uitgelopen te zijn, en is al op en neer naar Finisterre geweest.

Om half acht gaan we naar de pelgrimsmis.

En daarna met een grote groep tapas eten. Op de foto, behalve Maarte: Philip uit Ierland, een meisje uit Zuid Afrika en een Deen.

Mooie afsluiting van een geweldige dag.

Bedwantsen. Ik lees allerlei gruwelverhalen over het mee naar huis nemen van die beestjes in je rugzak. En eitjes die na 2 jaar nog uitkomen. Vannacht had ik weer twee bulten. Maar die zijn ’s ochtends weg. Terwijl de bulten op mijn been er nog in volle glorie zitten. Dus die van vannacht zullen wel iets anders zijn geweest. Toch maar een flesje spray gekocht vandaag. Het is gewoon DEET. Spul om de wantsen echt te killen is te giftig om op je kleren/slaapzak te spuiten, zegt de apotheker. Maar hij denkt dat ik wants-vrij ben, omdat ik geen nieuwe beten heb. Hoop dat ie gelijk heeft…

Bij vertrek vandaag is er weer een mooie rode zonsopgang.

De route is vandaag niet al te lang en over makkelijk terrein. Minder hellingen en goede paden. En we hebben tijd genoeg. Dus geen haast bij de koffie onderweg. En we zijn niet de enigen. Iedereen zit lang.

De vader en zoon, die met de twee ezels lopen, hadden we al een paar weken niet gezien. Maar vandaag lopen we steeds in hun buurt. Ze zijn echt een bezienswaardigheid op de route.

Sinds we in Spanje zijn, zien we vrij regelmatig kleine monumenten in de berm, ter herinnering aan pelgrims die onderweg gestorven zijn. Ook vandaag is er weer een. Je vraagt je toch elke keer weer af, wat er dan gebeurd is.

Een paar dagen geleden, schreef ik over de hórreo’s, de graanopslagplaatsen bij de boerderijen. Vandaag zien we er eentje die openstaat, en gevuld is met maïskolven.

We zien de laatste tijd vaak mensen die maïs oogsten. Dat gaat even anders dan in Nederland. De mais wordt niet met grote machines gehakseld. Het gaat hier alleen om de kolven. Ze worden gewoon in emmers geplukt, met de hand.

We komen vrij vroeg aan. En we vinden weer een hele mooie herberg. De slaapzaal is erg groot; wij hebben bednummer 69 en 71. Maar er is maar een handjevol mensen. En die zijn keurig verdeeld over alle uithoeken van de zaal. Vanuit onze bedden lijkt het wel alsof we hier alleen zijn. Het is echt einde van het seizoen. Deze herberg gaat op 15 november ook dicht.

We zitten ’s middags een poosje met de beheerder te praten. In dit dorp zijn er 3 grote herbergen, en nog verschillende kleinere. ’s Zomers zijn die gewoon allemaal vol, en komen er mensen die geen bed meer vinden. Wij vinden nu al dat er zoveel mensen wandelen. Je loopt hier nooit alleen. Wat ben ik blij dat we niet in het hoogseizoen zijn.