Uiteindelijk was het toch een leuke ervaring om in het klooster van Leffe te slapen. Het enige wat er, naar mijn smaak echt ontbrak, was de douche. Vanochtend weer leuk ontbeten, met hetzelfde eetclubje als gisteren. Was erg leuk; een bont gezelschap. Een van de mannen, waar ik gisteren nog niet van wist wie hij was, is, naar eigen zeggen, de directeur van een groot internetbedrijf in België, dat nieuwsberichten aan kranten levert. Waarom hij hier logeert en dat hij helemaal verrukt vertelt dat je hier op zondag een pistoletje bij het ontbijt krijgt, kan ik niet helemaal rijmen. Pater Bruno kwam de eetclub ook nog even gezelschap houden. Hij is een sympathieke man, die ieder in zijn waarde laat, maar toch duidelijk zijn mening weet te geven. Hij heeft de stempel, voor onze credential al meegebracht. Als we bij vertrek vragen om de rekening, blijkt dat het een “donativo” is; dat wil zeggen: je hoeft niets te betalen, maar je mag een vrijwillige bijdrage achterlaten.
Het is bijna half tien als we vertrekken. Maar we hebben geen haast, want we denken dan nog dat het niet zo ver is vandaag. Al snel komen we in Dinant, met z’n verticale rotswanden langs de Maas. We kopen een drankje in de supermarkt en gaan lekker op een bankje aan de Maas zitten.
Als we Dinant uitlopen, zijn we meteen in het bos. Dat is heerlijk qua temperatuur. We lopen tussen steile rotswanden en de Maas; op een plek wordt het erg smal.
Later lopen we door weilanden en tussen de koeien.
In Hastière bezoeken we een mooie kerk. Opvallend waren de 13e eeuwse koorbanken, met ironische houtgesneden figuren.
Intussen is het gedaan met de schaduw en de bossen. We lopen pal in de zon, en het is heet. En dan lijkt de weg veel langer.
Nog voor Givet gaan we de grens met Frankrijk over. We verlaten België echter maar tijdelijk. Givet ligt in een uitstulping van Frankrijk die België insteekt.
We komen pas om 5 uur bij de refuge van de parochie aan (ik had 4 uur gezegd toen ik reserveerde). De beheerder staat net op het punt te vertrekken. De refuge is een klein gebouwtje met 3 bedden, een keukenblok en een douche (!). En na zo’n douche ben je dan weer zo opgeknapt.
We eten op het terras van een restaurant, aan de andere kant van de Maas. Heerlijke avond om buiten te zitten.
Hoi Ineke en Maarten,
Geweldig avontuur waar jullie aan zijn begonnen en wat de aankomende maanden nog voort gaat duren! Ik moest even mezelf inlezen in het verhaal omdat wij zelf net terug van vakantie zijn, maar wat hebben jullie al veel moois gezien en meegemaakt. En het verhaal leest nu al hartstikke lekker weg, je zit er zo helemaal in; als jullie over een paar maanden Compostella hebben bereikt, kan het reisverslag zo linea-recta naar de drukker !!
Wens jullie heel veel succes tijdens de lange tocht door Frankrijk waar jullie nu elk moment aan kunnen gaan beginnen en blijf jullie uiteraard op de voet volgen.
Groetjes, Robin