De weersvoorspelling voor vandaag is 31°C. We besluiten daarom vroeg te vertrekken. Toch is het al kwart over zeven als we de refuge-deur achter ons sluiten. Ik heb de blog van gisteren lokaal op mijn tablet geschreven. Hij moet nog ge-upload worden. Om dat te doen, zit ik even later op een bankje, vlakbij het restaurant waar we gisteren gegeten hebben. Ik kan nog gewoon inloggen op hun WIFI. En 5 minuten later is de blog gepost!
Het eerste paar kilometer van de wandeling lopen we vandaag langs een drukke verkeersweg. Niet echt fijn. Daarna worden het gelukkig rustige binnenwegen. We lopen niet meer pal langs de Maas, en krijgen ook meer hoogteverschillen die we moeten overbruggen. Bij Aubrives verlaten we de Maas voorgoed. Al snel komen we daarna in Hierges, een prachtig oud dorpje aan de voet van de ruïne van een kasteel.
Na Hierges lopen we het bos in. En dat is erg prettig met deze temperaturen! De route naar Santiago, die hier “Via Monastica” heet, wil ons eerst een keer 1km, en later nog eens 2km laten omlopen, om langs een kapelletje te gaan. Wij vinden dat we die kapelletjes wel kunnen missen, en nemen de directe route. We lopen verder door kleine dorpjes en door natuurparken. Het is hier heel landelijk.
We bouwen veel rustmomenten in vandaag.
Uiteindelijk lopen we Olloy-sur-Virion in, waar we een goedkoop hotel hebben gereserveerd. Omdat we het hotel en de straatnaam niet op de kaart konden vinden, vragen we aan de eerste vrouw die we tegenkomen de weg. Nou dat is ingewikkeld; ze loopt wel even met ons mee. Dat “even” is toch algauw anderhalve kilometer. Wat een behulpzaamheid! Alleen zouden we het ook nooit gevonden hebben; ver weg buiten het dorp.
En dan het hotel (Rolinvaux). Ik ben bang dat ik dat niet kan beschrijven. Op de deur zit een sticker die vermeldt “ANWB hotel 1990”. En als je binnenkomt kun je vooral dat jaartal goed voorstellen. Het ruikt er stoffig. Lang geleden is het smaakvol ingericht; mooie antieke spulletjes.
Er is een man van ver boven de zeventig die ons ontvangt. Hij laat ons onze kamer zien. Prima kamer. Als we vragen of we hier vanavond kunnen eten (het heet tenslotte hotel-restaurant) denkt hij even na, en zegt dat hij wel wat kan maken. Of we kip, lam, varken of rund willen? We kiezen lam. Na de douche gaan we in de hal zitten lezen: heerlijk koel. Op onze kamer is het erg warm. Er is helemaal niemand. En er komt ook niemand voor dat biertje waar we zo’n zin in hebben. Om 7 uur gaan we naar de eetzaal. Dan wordt het helemaal bizar. We worden bediend door een oud vrouwtje, met een stok, die heel moeilijk loopt. En ze heeft ook spraakproblemen. Als ik het inschat dan heeft ze ooit een TIA of herseninfarct gehad. Misschien was dat het moment waarop dit hotel in de slop is geraakt? We voelen ons er behoorlijk ongemakkelijk bij.
Ons diner bestaat uit een goed stuk lamsvlees, met een heerlijke paddenstoelensaus, en aardappelkroketten (die er niet uitzien, maar wel heerlijk smaken!).
Dit is zonder meer het vreemdste hotel dat ik ooit heb bezocht.
Wel een bijzondere ervaring zus!
Wat maak je toch wat mee op zo’n tocht.
Zijn toch ervaringen die je altijd bij zullen blijven