Dag 50: WO 16 sept. Châtelus-le-Marcheix – St.-Léonard-de-Noblat (30km)

De regen slaat tegen de ramen als we aan het ontbijt zitten. Dat nodigt niet echt uit om snel te vertrekken. Maar omdat we voor vandaag 30 km gepland hebben, kunnen we het niet al te lang uitstellen. Met al onze regenspullen aan vertrekken we dan toch om kwart over acht. En dan is het zelfs zomaar droog! Omdat de lucht zo dreigend is houden we alles toch nog maar even aan. Maar dat blijkt uiteindelijk niet nodig. Het blijft droog. We hebben voor vandaag twee langere rusten gepland. De eerste is na 10 km in Les Billanges. De bar is er open. Het is er heerlijk zitten. Behalve bar is het hier ook postkantoor, en er wordt Afrikaanse kunst verkocht: beelden, schilderijen, kralen. De blonde vrouw achter de bar heeft blijkbaar een Afrikaanse partner. Er loopt ook een klein donker kindje rond, dat ons  meteen in haar spelletje met de ballonnen betrekt.

Na de rust is het zelfs een beetje zonnig geworden. We dalen af naar het rivierdal van de Taurion en gaan er de brug over.

Als we aan de andere kant van de rivier weer door het bos omhoog lopen, is daar opeens een man met een ezel voor ons. “Ook onderweg naar Santiago?” vragen we hem. Het antwoord is ontkennend. En hij probeert een paar keer uit te leggen, waarom hij hier dan wel met een ezel en een heleboel tassen en rugzakken is; maar het lukt ons niet om zijn verhaal te begrijpen.

Onze tweede rust is op een bankje bij de kerk van La Châtenet-en-Dognon. We gunnen ons er niet heel veel tijd, want het is al laat. Verder heuvel op en heuvel af. Wat is het hier overal groen. Het regent hier vast wel vaker. Uiteindelijk zien we in de verte St. Léonard-de-Noblat liggen.

Er steekt weer een harde wind op, en de lucht wordt donker. Het laatste stukje van de tocht hebben we dan toch nog even regen. In de stad zoeken we de boekhandel, waar we de sleutel van de gîte op moeten halen. Deze blijkt echter niet meer te bestaan. Wat nu? We gaan het eens vragen bij de groentewinkel. Daar is één klant in de winkel, en hij blijkt ook in de gîte te slapen. Hij laat al zijn boodschappen achter, en brengt ons eerst naar de gîte. Meer mazzel kun je toch niet hebben. We blijken de gîte vannacht te delen met 5 Franse mannen, waarvan er vier in 11 dagen van Toulouse naar Metz fietsen. De 5e man doet het bagage transport met een auto.

Een grote was ingelast omdat er hier een wasmachine en een droger aanwezig zijn. Ik word deze reis zo blij van wasmachines!

Pizza gegeten op het plein, bij de afhaalpizzeria die ook een paar tafeltjes heeft. Als we onze pizza op hebben, hebben we nog steeds trek. We bestellen samen nog een derde.