Dag 64: WO 30 sept. Brouqueyran – Captieux (29km)

Het is acht uur als we de poort van het kasteel uitlopen. De zon komt dan net, mooi rood, boven de horizon.

Onze kasteelvrouwe heeft ons geadviseerd om het eerste deel van het traject vandaag niet de beschreven route (langs een meer) te lopen. Waarom niet? “Pas bien” zegt ze. We besluiten echter haar alternatieve route, over de weg, niet te doen. En dat blijkt een goede keuze. Wij vinden het meer erg mooi. Het ligt prachtig te spiegelen in de ochtendzon. Wij vinden het ‘t mooiste deel van de route vandaag. Hadden we niet graag gemist.

Na het meer lopen we een stuk door bos. Net als gisteren is er weer een “palombière”. Dat zijn een heleboel schuilhutten en gangen in het bos. Er zijn ook constructies met staaldraden hoog in de bomen. We gissen waar het voor bedoeld is. Houtduiven schieten? Er hangen grote borden met het advies er tussen 1 oktober en 20 november niet langs te lopen. Gelukkig zijn we één dag eerder ….

Als we het bos uitkomen liggen er een aantal afgelegen huizen. Bij een er van leunt een man over het hek die ons aanspreekt. Hij heeft een heel mooi huis dat hij zelf helemaal opgeknapt heeft. Er om heen ligt een tuin met prachtige rozen. Hij laat het ons graag even allemaal zien. En wij spreken onze bewondering uit. Hij fleurt er helemaal van op. Onze goede daad voor vandaag is weer verricht.

Even voor de middag bereiken we Bazas. Het is een mooi klein stadje. We drinken er koffie op een terras (dat is lang geleden!). En we bekijken er de kathedraal met zijn mooie gebrandschilderde ramen.

Na de middag lopen we over een graspad dat over een voormalige spoordijk loopt; 20 km rechtdoor. Je kunt er de weg niet kwijtraken. Het is er aangenaam wandelen in de schaduw van de bomen. En het is er makkelijk vlak. Maar het is wel heel veel van hetzelfde.

We zijn dan ook wel blij als we in Captieux aankomen. We gaan er weer naar het gemeentehuis, voor de toegang tot de gîte. Deze ligt direct achter het gemeentehuis. André en Marga zijn er ook weer.

We eten met z’n tweeën in het hotel-restaurant van het dorp. Ze hebben er een menu voor pelgrims. We zijn de enige gasten.