WordPress

We verlaten Reims via een pad dat langs het kanaal loopt. Dit is de plek waar mensen uit Reims komen om te wandelen, fietsen of hardlopen. Het is er druk.

Na wat kilometers verkeerswegen, lopen we dan opeens tussen de wijngaarden. De druiven beginnen te verkleuren, maar zijn nog niet helemaal rijp. Misschien gaan we dus, in een van de volgende wijngebieden aan de route, de druivenoogst meemaken. De kleine dorpjes, waar we doorheen lopen, hebben allemaal verschillende kleine champagnehuizen.

Na deze eerste champagne dorpen gaan we de bossen in. Mooie wandelpaden met hier en daar flinke hellingen. Als we de bossen weer uitkomen zijn we wat op hoogte, en worden we getrakteerd op fantastische uitzichten over Epernay, het centrum van het champagnegebied.
Tussen mooie wijngaarden dalen we dan af naar Mardeuil.

We hebben het gemeentehuis nog niet gevonden, als we geroepen worden door een vrouw. Zij is van de gemeente, en aan het werk in de gîte. Deze gîte is gevestigd in een school. We krijgen de hele school tot onze beschikking. Er is een douche en toiletten, een professionele keuken met grote ovens (kinderen eten hier tussen de middag op school), een eetzaal met 50 stoelen. We hebben de ruimte vandaag! We slapen op speelkussens/gymnastiekmatten op de grond.

Als ik later nog even door het dorp wandel, staat er een heel klein busje op het plein, die pizza’s bakt. We veranderen meteen onze eetplannen en eten vanavond pizza. Met tomatensalade (tomaten staan er in de koelkast van de gîte) en een kaasplateau na (heel veel soorten kaas voorhande; ook uit de voorraad van de gîte). Alles wat er aan etenswaren ligt mogen we gebruiken. En de gîte, inclusief het aanwezige eten, is alweer gratis. Vroeg naar bed; ik ben erg moe.  Kost al moeite om tijdens het eten wakker te blijven. Blog schrijf ik meestal op bed, voor ik ga slapen. Maar deze keer om 3:00, als ik toevallig even wakker word.

Voor vandaag hebben we een rustdag in Reims gepland. Maar wel een rustdag met een volle agenda. De ochtend besteden we aan boodschappen. Na de natte boel in de rugzak, vorige week, willen we waterdichte binnenzakken voor de rugzak. Maarte heeft uitgezocht dat er aan de rand van Reims een grote buitensportzaak is. Het is 5km ver weg, en op een rustdag doen we dat natuurlijk met de bus. We komen in een modern winkelgebied, met veel grote zaken. Wel leuk om dat ook eens te zien. Op het pad naar Santiago krijg je de indruk dat er hier alleen maar platteland, stille dorpjes en oude stadjes zijn. Na wat beraad kopen we de hele voorraad van de winkel: 4 zakken. Allebei hebben we nu een zak voor de slaapzak, en een zak voor de kleren. Daarna moet er een Franse simkaart komen, zodat we bij overnachtingen zonder WiFi, toch makkelijker online kunnen.
Als dat ook gelukt is, hebben we tijd om wat meer van deze mooie stad te gaan bekijken. Reims is zwaar getroffen in de 1e W.O. 80% van de stad is toen vernietigd. In de jaren ’20 van de vorige eeuw was er een grote wederopbouw. Met als resultaat een mooi stadscentrum.

We bezoeken het Tau-museum, in het voormalige bisschoppelijk paleis. Er worden kerkelijke schatten tentoongesteld: zilver en goud smeedwerk, maar ook een verzameling relikwieën. De koningen van Frankrijk zijn allemaal in de kathedraal van Reims gekroond. In het museum is daar nog een en ander over te zien.

Verder bezoeken we de basiliek van St. Remigius. Remigius heeft Clovis, de eerste koning van de Franken, gedoopt. Dat was het begin van een lange reeks katholieke Franse koningen.

Tot slot beklimmen we, met een gids, de grote kathedraal van Reims. Over een wenteltrap, 249 treden, gaan we omhoog. Het is erg indrukwekkend. We zien de koningsgalerij met beelden van alle Franse koningen. Het zijn beelden van 4.6m hoog.

Ook prachtige uitzichten over Reims en op de kathedraal zelf.

Al met al een vermoeiende rustdag.

Nadat we de sleutel van de gîte weer bij het gemeentehuis in de brievenbus hebben gestopt, lopen we het dorp uit. De velden waar we vandaag tussen lopen, zijn behoorlijk vergelijkbaar met die van gisteren. Tot aan de rand van Reims, geen enkel dorp. Lange rechte wegen door de velden. Op enkele plekken wordt er op de voormalige korenvelden al gier verspreid voor de volgende oogst. Dat gaat volledig automatisch, met een rijdend sproeisysteem met een dikke toevoerslang.

Die slang zien we achter de horizon verdwijnen. We vragen ons af waar de aanvoer vandaan komt. Moet een enorme voorraad zijn.

Op nog zeker 10km voor Reims zien we de stad al liggen. De kathedraal is duidelijk zichtbaar.

Er komt een man langs fietsen, die vraagt of wij naar Santiago gaan. Hij blijkt de bewegwijzering op dit stuk van de route te verzorgen. En zelf reist hij volgende week naar de Pyreneeën, om het Spaanse deel van de Camino te gaan lopen.

Als we de rand van de stad bereiken, is het nog ver naar de kathedraal. De kathedraal is een indrukwekkend gebouw: groot, hoog. Hij is gebouwd in de 13e eeuw; gotische stijl. Er zijn veel prachtige glas-in-lood ramen in diverse stijlen.

In de kathedraal worden we ontvangen door een vrouw van de RP51 organisatie (dit is de club die het pad van Rocroi tot Vézelay onder haar hoede heeft). De vrijwilligers van RP51 zijn hier elke dag, van 2 tot 5 uur, aanwezig om Santiago-gangers te verwelkomen. Ze heeft veel nuttige informatie over Reims voor ons. We kijken nog een uurtje in de kathedraal rond, en willen dan onze hostel gaan zoeken. Als we weer buiten komen zit daar, op een muurtje, Frederik.

Hij is al gisteren aangekomen; hij heeft onze laatste twee dagen in één dag gedaan. We vinden het allemaal leuk om elkaar weer te ontmoeten, en hebben van alles bij te praten. Als we zijn ambitieuze plannen voor de komende dagen horen, dan is dit definitief de laatste keer dat we elkaar tegenkomen.

We overnachten in het CIS (Centre International de Séjour), een hostel-achtige organisatie. We hebben er een twee persoons kamer, en ze hebben wasmachines. Wat kan een mens nog meer willen?
Bij het eten, vanavond, op een terras in de stad, beginnen we met een glaasje champagne; we zijn tenslotte in de Champagne aangekomen!
De avond wordt afgesloten met een licht/geluids-show bij de kathedraal. Mooie projecties, zeer de moeite waard.

Het is fris als ik om 7 uur naar de bakker loop. De bakker hier, gaat al om 6 uur open. Wat zijn de verse baguettes en croissants in Frankrijk toch lekker.

De wandeling vandaag gaat, de hele dag, verder door het enorme grootschalige landbouwgebied. Als je om je heen kijkt, alle kanten op, grote velden. Hier en daar een plukje bos, op plekken waar een riviertje loopt. Dat zijn ook de plekken waar de kleine dorpjes liggen.

Ook vandaag vinden we weer bramen langs de route. In midden Limburg was het nog zoeken naar rijpe bramen. Maar intussen staan ze dagelijks op het menu.

We eten een boterham op een bankje in het dorpje L’Ecaille. Er wandelt een man met een hondje langs. Het hondje springt enthousiast tegen Maarte op, en eet hem letterlijk de kaas van het brood. We vinden het wel komisch, maar de man vindt het erg vervelend…

Weer verder over onze lange veldwegen. Behalve gemaaide graanvelden en luzerne zien we vandaag ook meer en meer suikerbieten.

Al vroeg op de middag naderen we Bazancourt. Er ligt veel landbouwindustrie om dit dorp heen (drogerijen met grote silo’s en suikerfabrieken).
Op zoek naar het gemeentehuis. Daar krijgen we de sleutel van de gemeentelijke gîte voor pelgrims. Alweer gratis. En wat een mooie gîte! Grote ruimte met drie bedden, twee keurige toiletten en douches, een tafel en stoelen.

De beiden restaurants in het dorp zijn gesloten; eentje omdat het maandag is, de andere heeft vakantie. En omdat de gîte geen kookgelegenheid heeft, kopen we in de supermarkt een “maaltijd zonder koken” (paté vooraf, tomaat- mozzarella salade als hoofdgerecht, gebakje na)

En vanochtend waren alle natte spullen inderdaad weer droog. En daarbij was het buiten helemaal opgeklaard. Zo komt toch alles weer goed.

De ochtend is een aaneenschakeling van korte wandelingen en rustpunten. We lopen het dorp uit over een rustige asfaltweg. Het eerstvolgende dorp, Lalobbe, is maar een kilometer of vier weg, en daar is al een bar open. Kopje koffie, daar hebben we wel zin in. We zitten nog maar net, of er komen vijf Belgen binnen, en even later 4 Belgische fietsers. Een van deze fietsers gaat naar Lourdes fietsen. Alle anderen begeleiden hem tot en met dit weekend. Verder blijkt een van de mannen een enthousiaste marathonloper te zijn. Dus moeten er heel wat marathons over en weer besproken worden.

Hierna gaat de weg verder over zandpaden, door bos en door velden. Als we weer bij een huis uitkomen komt daar net een vrouw thuis. Ze hoort ons Nederlands praten. Het blijkt een Nederlandse te zijn, die bij Clermont Ferrand woont. Ze heet Atie en past hier een week op een huis. We worden meteen uitgenodigd voor de koffie. Het is zo gezellig dat we eigenlijk te lang blijven zitten. 

Dan verder naar Wasigny. Daar is een mooie oude overdekte markthal. Goede plek om een boterhammetje te eten. 

  Zo zijn we nog maar 10km verder, maar al wel drie keer gerust.

‘s Middags schieten we beter op. We lopen lange rechte stukken tussen, intussen gemaaide, graanvelden. Zover je kijkt, geen dorpen, alleen maar uitgestrekte velden. In dit gebied zijn er veel windmolens gebouwd. We zien verschillende groepjes, alle kanten op. Uiteindelijk lopen we er langs.

Dan naderen we Château-Porcien. Hier slapen we weer in een gîte van de gemeente. Het is een klein huisje met drie bedden, en een douche en WC. Gisteren heb ik telefonisch de letter/cijfer code voor het slot gekregen, dus we kunnen er zo in. We hadden verwacht dat er ook een keukentje in zou zitten. Maar dat is niet zo. Het is wel even improviseren om een macaronischotel te maken, als je alleen een elektrische waterkoker en twee mokken hebt…

We slapen hier vannacht gratis.

Vanochtend was het de eerste keer dat het fris aanvoelde om, in alleen een T-shirt, te vertrekken. Het is al een onderdeel van het ochtendritueel geworden, om op de stoep van het restaurant van de vorige avond, de blog te uploaden. Zo ook vandaag weer.

Maar als we na deze actie echt beginnen te lopen, is de kou snel over. Prima weer om te wandelen! We wandelen over rustige binnenweggetjes, door een glooiend groen landschap.

Er zijn een paar kleine dorpjes aan de route van vandaag. Het is hier dun bevolkt. Er zijn wel veel koeien, die ons nieuwsgierig vanuit het weiland aanstaren.

Het mooie wandelweer is helaas van korte duur. Het begint te miezeren. Daarna begint het echt te regenen. En daarna begint het hard te regenen. En het blijft de rest van de dag hard regenen.

Bij L’Echelle eten we onze lunch, onder de toegangspoort van het kasteel. Zo zitten we even droog.

Als we wat later, op 12km wandelafstand over het pad, op een bord op de doorgaande weg zien dat Signy l’Abbaye slecht 10km is, kost het weinig discussie: geen glibberige natte bospaadjes meer, maar rechtstreeks naar de eindbestemming. Even, 2 tot 2,5 uur doorlopen en we zijn er. Moe, nat en koud. We overnachten in hotel “Le Gibergeon”. Na de heerlijke douche wacht ons nog een verrassing: niet alleen kleren die we aanhadden zijn nat. Er is ook van alles in de rugzak nat geworden. Gelukkig is er op onze kamer én een ventilator én een föhn. We hebben het hier omgebouwd tot een grote droogruimte. Goede hoop dat morgenvroeg alles weer droog is.

In de supermarkt een rol vuilniszakken gekocht, om het morgen een beetje droger te houden. En besloten dat we zo snel mogelijk waterdichte binnenzakken gaan kopen.
Om 7 uur kwam Frederik , die gisteren ook in de gîte in Rocroi sliep, hier ook aan. Hij had de GR gevolgd en 40km gelopen. En hij had het ook helemaal gehad.

Na het onweer van gisteravond is het een stuk koeler geworden. Het was vandaag een aangename wandeltemperatuur.
Na het vertrek uit ons bijzondere hotel, gaan we in het dorp eerst naar de bakker; we hebben brood voor onderweg nodig. Zo gauw we het dorp uit zijn, lopen we het bos in. We komen twee keer langs de rand van een dorpje, maar verder lopen we de hele dag in bos. Er is nog een rugzakwandelaar, die we af en toe voorbij gaan. En even later gaat hij ons dan weer voorbij. Verder zien we de hele dag niemand.

Af en toe rusten we op een bankje.

Veel van de bossen hier zijn privé eigendom. Er staan grote borden bij, dat je niet van de weg af mag.

Na een toch nog vermoeiende wandeling komen we in Rocroi. We zijn nu weer in Frankrijk. Rocroi is een vestingstadje. Het oude centrum ligt binnen stervormige wallen. In het centrum halen we bij de VVV een code waarmee we in de gîte voor pelgrims en wandelaars kunnen. De gîte is van de gemeente. Er zijn 2 kamers met elk twee stapelbedden, twee badkamers en een keuken. Het is allemaal prachtig mooi en nieuw. Je overnacht er voor €15 pp.

Als we er aankomen, is er al een andere gast. Het is de man die we eerder steeds in het bos tegenkwamen. Hij is een Belg (Frederik uit Luik).

Dan de gebruikelijke aankomst acties: douchen, wasje, boodschappen, eten (restaurant aan het plein).

De weersvoorspelling voor vandaag is 31°C. We besluiten daarom vroeg te vertrekken. Toch is het al kwart over zeven als we de refuge-deur achter ons sluiten. Ik heb de blog van gisteren lokaal op mijn tablet geschreven. Hij moet nog ge-upload worden. Om dat te doen, zit ik even later op een bankje, vlakbij het restaurant waar we gisteren gegeten hebben. Ik kan nog gewoon inloggen op hun WIFI. En 5 minuten later is de blog gepost!

Het eerste paar kilometer van de wandeling lopen we vandaag langs een drukke verkeersweg. Niet echt fijn. Daarna worden het gelukkig rustige binnenwegen. We lopen niet meer pal langs de Maas, en krijgen ook meer hoogteverschillen die we moeten overbruggen. Bij Aubrives verlaten we de Maas voorgoed. Al snel komen we daarna in Hierges, een prachtig oud dorpje aan de voet van de ruïne van een kasteel.

 Na Hierges lopen we het bos in. En dat is erg prettig met deze temperaturen! De route naar Santiago, die hier “Via Monastica” heet, wil ons eerst een keer 1km, en later nog eens 2km laten omlopen, om langs een kapelletje te gaan. Wij vinden dat we die kapelletjes wel kunnen missen, en nemen de directe route. We lopen verder door kleine dorpjes en door natuurparken. Het is hier heel landelijk.

 We bouwen veel rustmomenten in vandaag.

Uiteindelijk lopen we Olloy-sur-Virion in, waar we een goedkoop hotel hebben gereserveerd. Omdat we het hotel en de straatnaam niet op de kaart konden vinden, vragen we aan de eerste vrouw die we tegenkomen de weg. Nou dat is ingewikkeld; ze loopt wel even met ons mee. Dat “even” is toch algauw anderhalve kilometer. Wat een behulpzaamheid! Alleen zouden we het ook nooit gevonden hebben; ver weg buiten het dorp.

En dan het hotel (Rolinvaux). Ik ben bang dat ik dat niet kan beschrijven. Op de deur zit een sticker die vermeldt “ANWB hotel 1990”. En als je binnenkomt kun je vooral dat jaartal goed voorstellen. Het ruikt er stoffig. Lang geleden is het smaakvol ingericht; mooie antieke spulletjes. 

Er is een man van ver boven de zeventig die ons ontvangt. Hij laat ons onze kamer zien. Prima kamer. Als we vragen of we hier vanavond kunnen eten (het heet tenslotte hotel-restaurant) denkt hij even na, en zegt dat hij wel wat kan maken. Of we kip, lam, varken of rund willen? We kiezen lam. Na de douche gaan we in de hal zitten lezen: heerlijk koel. Op onze kamer is het erg warm. Er is helemaal niemand. En er komt ook niemand voor dat biertje waar we zo’n zin in hebben. Om 7 uur gaan we naar de eetzaal. Dan wordt het helemaal bizar. We worden bediend door een oud vrouwtje, met een stok, die heel moeilijk loopt. En ze heeft ook spraakproblemen. Als ik het inschat dan heeft ze ooit een TIA of herseninfarct gehad. Misschien was dat het moment waarop dit hotel in de slop is geraakt? We voelen ons er behoorlijk ongemakkelijk bij. 

Ons diner bestaat uit een goed stuk lamsvlees, met een heerlijke paddenstoelensaus, en aardappelkroketten (die er niet uitzien, maar wel heerlijk smaken!).

Dit is zonder meer het vreemdste hotel dat ik ooit heb bezocht. 

Uiteindelijk was het toch een leuke ervaring om in het klooster van Leffe te slapen. Het enige wat er, naar mijn smaak echt ontbrak, was de douche. Vanochtend weer leuk ontbeten, met hetzelfde eetclubje als gisteren. Was erg leuk; een bont gezelschap. Een van de mannen, waar ik gisteren nog niet van wist wie hij was, is, naar eigen zeggen, de directeur van een groot internetbedrijf in België, dat nieuwsberichten aan kranten levert. Waarom hij hier logeert en dat hij helemaal verrukt vertelt dat je hier op zondag een pistoletje bij het ontbijt krijgt, kan ik niet helemaal rijmen. Pater Bruno kwam de eetclub ook nog even gezelschap houden. Hij is een sympathieke man, die ieder in zijn waarde laat, maar toch duidelijk zijn mening weet te geven. Hij heeft de stempel, voor onze credential al meegebracht. Als we bij vertrek vragen om de rekening, blijkt dat het een “donativo” is; dat wil zeggen: je hoeft niets te betalen, maar je mag een vrijwillige bijdrage achterlaten.

Het is bijna half tien als we vertrekken. Maar we hebben geen haast, want we denken dan nog dat het niet zo ver is vandaag. Al snel komen we in Dinant, met z’n verticale rotswanden langs de Maas. We kopen een drankje in de supermarkt en gaan lekker op een bankje aan de Maas zitten.

Als we Dinant uitlopen, zijn we meteen in het bos. Dat is heerlijk qua temperatuur. We lopen tussen steile rotswanden en de Maas; op een plek wordt het erg smal.

Later lopen we door weilanden en tussen de koeien.

In Hastière bezoeken we een mooie kerk. Opvallend waren de 13e eeuwse koorbanken, met ironische houtgesneden figuren.

Intussen is het gedaan met de schaduw en de bossen. We lopen pal in de zon, en het is heet. En dan lijkt de weg veel langer.

Nog voor Givet gaan we de grens met Frankrijk over. We verlaten België echter maar tijdelijk. Givet ligt in een uitstulping van Frankrijk die België insteekt.

We komen pas om 5 uur bij de refuge van de parochie aan (ik had 4 uur gezegd toen ik reserveerde). De beheerder staat net op het punt te vertrekken. De refuge is een klein gebouwtje met 3 bedden, een keukenblok en een douche (!). En na zo’n douche ben je dan weer zo opgeknapt.

We eten op het terras van een restaurant, aan de andere kant van de Maas. Heerlijke avond om buiten te zitten.

De jeugdherberg ligt direct aan de Maas. Dus we kunnen direct weer op de route instappen. Het is hier echt ontzettend mooi, langs de Maas. En er staan prachtige huizen, soms bijna kastelen.

Het ziet er hier uit als een heel welvarende streek. Heel anders dan net na Luik. Daar zag alles er oud en verlopen uit.

Een dag langs de Maas lopen is wel makkelijk. Het is vlak, en het is niet moeilijk om de juiste weg te vinden. De Maas raak je zo maar niet kwijt.
Toch ben ik vandaag wel blij, als we er eindelijk zijn. Komt waarschijnlijk door de temperatuur, en het gemis van schaduw langs de route.
We slapen vandaag in de abdij van Leffe. Ja, inderdaad, die van het Leffe bier. Maar de 14 paters die hier nog wonen maken allang geen bier meer. Leffe wordt nu gewoon gemaakt in de fabrieken van InBev.

Nadat we bij de abdij aangebeld hebben, komt er een vrouw opendoen, die ons, via het klooster en een parkeerplaats, naar een oud schoolgebouw brengt. In een voormalig klaslokaal, op de 1e verdieping is een slaapzaal met 7 bedden. Het ziet er oud en verwaarloosd uit. Als ik vraag waar we ons kunnen wassen, zegt ze dat er zo iemand anders komt, die ons dat gaat vertellen. Maar die iemand komt niet. We besluiten ons voorlopig maar wat op te frissen aan het mini-wasbakje in de hoek van de klas.

We lopen wat rond, en bekijken de kerk. Dan gaan we naar het klooster, en komen er een heel vriendelijke pater tegen, die zich verontschuldigt dat er geen douches zijn. Ze willen dat in 2016 aan gaan leggen…. Hij laat ons de prachtige binnentuin van het klooster zien, waar we een uurtje lekker zitten. Hier is het wel erg mooi! Om 7 uur is er avondeten. We eten met de andere gasten van het klooster (2 zusters op doorreis, een priesterstudent, een rijkeluiszoontje die hier in de vakantie moet studeren voor zijn marketing examen, en nog twee andere mannen).

Na de maaltijd willen we dat glas Leffe dan maar in het dorp gaan drinken. Maar geen open café gevonden.