WordPress

Na al die regenachtige dagen, is het vandaag opeens heel mooi weer: 20°C en zonnig. Het lijkt wel zomer.

Verder en verder door het nog steeds glooiende en groene heuvellandschap. Weer een prachtige wandeling.

In dit gebied liggen een aantal kippenboerderijen. Bekend luchtje…

Net als gisteren zien we, bij bijna alle boerderijen, hoge smalle gebouwtjes.  Intussen weet ik ook wat dit zijn. Het zijn een zogenaamde hórreo’s. Ze werden vroeger gebruikt voor graanopslag. Ze staan op poten, hoog boven de grond, om muizen te weren.

We slapen weer in een keurige en vrij nieuwe herberg, San Marcos.

We horen al maanden verhalen van mensen over bedwantsen. Maar we hebben er 100 dagen lang, na slapen in 100 verschillende openbare bedden,  geen last van gehad. Maar nu, in onze laatste week, heb ik opeens ook twee beten op mijn been.  😨  En vanmiddag, tijdens de lunch, vond ik zelfs een wants onder mijn T-shirt.

Hoewel ik gisteren een grote wasdag had gehouden, stop ik vanmiddag toch maar weer alles wat ik aan heb gehad, inclusief mijn lakenzak, in de wasmachine en in de droger. Nu maar hopen dat dit afdoende is.

We eten vanavond eens geen pelgrimsmenu. We gaan naar een zogeheten pulpería. We eten er heerlijke inktvis.

Aan de rand van Sarria ligt een grote markthal. We zien groentekramen en gaan even binnen kijken. Behalve groenten zijn er ook kippen en konijnen te koop. En helemaal achterin de hal is een heuse veemarkt.

Verder door het mooie heuvellandschap van Galicië. Nu we een droge dag hebben vandaag, waarderen we de omgeving nog meer.

We lopen over rustige asfaltweggetjes en oude paden, die de vele dorpjes en gehuchten met elkaar verbinden. Het landschap lijkt wel een beetje Engels. De weilanden zijn afgezet met gestapelde stenen muurtjes.

Er staan in Galicië, om de 500m, kilometerpalen langs de Camino. Ergens halverwege de dag passeren we “Km 100”.  Nog 100 km te gaan naar Santiago. Deze mijlpaal is wel een foto waard!

Veel van de gehuchten bestaan uit een paar kleine boerderijen, met grote groentetuinen. We hebben de indruk dat ze vaak bewoond worden door oude mensen. Ook de koeien, die op onderstaande foto op weg zijn naar een weiland, worden aangejaagd door een oude boerin.

In 1962 kwam er een stuwdam in de rivier de Belasar. Daarmee verdween het oude stadje Portomarín in het water. Als je tegenwoordig over de hoge brug naar het nieuwe Portomarín loopt, zie je in het water nog overal resten van de oude stad.

Veel van de huizen en kerken uit het oude Portomarín zijn echter, steen voor steen, herbouwd hoger op de helling.

Het mooie restaurant Mirador heeft ook een kleine pelgrimsherberg. Er zijn 6- en 2-persoons slaapzalen. Wij krijgen de allermooiste toegewezen: 2-persoons met eigen douche/WC, en een prachtig uitzicht op het stuwmeer.

We hadden geen wekker gezet; in een slaapzaal word je meestal wel gewekt door je omgeving. Maar vandaag heeft onze hele zaal zich verslapen. Het is al licht als ik wakker word (8:10). Snel opstaan. En binnen de kortste keren is iedereen nu op.

Het is droog als we vertrekken, maar na een uurtje wordt het weer gewoon  Galicisch pokkenweer.

Het landschap hier is prachtig; bossen, beekjes, weiden. Weelderig groen.

 
  
Er zijn niet zoveel dorpjes, en horeca, als we gewend zijn. Na een paar uur, vinden we een vrij alternatieve rustplek, op de binnenplaats van een oude boerderij. Het wordt gerund door een Amerikaans stel. Er is goede koffie en eigengemaakte koek. Heel relaxed. Het is een donativo. We zitten er met een Zwitserse jongen en een Zweeds/Italiaans stel; mensen die we allemaal al veel vaker gezien hebben, maar nog niet eerder hadden gesproken.

Hoewel we niet veel in hoogte veranderen, hebben we toch veel hellingen vandaag. Het is heuvelachtig en we steken een aantal dalen van riviertjes over.

Al vrij vroeg komen we in Sarria aan. Er is hier een enorm aantal herbergen en andere overnachtings mogelijkheden. Dit komt omdat Sarria voor veel mensen het beginpunt van de Camino is. Om in Santiago een compostela (pelgrimsoorkonde) te krijgen moet je minstens 100km gelopen hebben. Veel Spanjaarden willen graag een compostela omdat het goed is voor hun CV. 😏

We vinden weer een mooie herberg (Don Alvaro) waar we een 4-persoons kamer krijgen. Als we ons goed en wel geïnstalleerd hebben, krijgen Suki en Supwa (de Koreaanse moeder en zoon) de andere bedden toegewezen. Leuk! We kennen hen intussen vrij goed, en het klikt.

Net voor vertrek in Nederland, zijn we beiden voor het laatst bij de kapper geweest. Het is hoog tijd om weer eens geknipt te worden. Sarria is een redelijk grote plaats. Dus we zoeken maar eens een kapper op. 

We eten vanavond Italiaans. Eens wat anders dan de pelgrimsmenu’s met altijd ongeveer dezelfde keuzegerechten. We zitten naast de vrouw uit Utah (van het stel met bagagetransport). Haar man, een net-gepensioneerde arts, is er niet bij. Hij heeft last van zijn knie en wil rusten.

Bij terugkomst in de herberg verzamelen zich veel van de gasten om de grote open haard. Er is een gitaar en er wordt gezongen: Koreaanse liederen, Duits klassiek, de Beatles, Bob Dylan. Er is een Duitse vrouw en een man uit India, die beiden fantastisch kunnen zingen. Erg leuke avond. Voor Camino begrippen gaan we laat naar bed (half twaalf).

  
Na een uurtje word ik wakker van Supwa. Hij heeft iets te veel drank gehad, en dat komt er nu weer uit. Dan is het wel fijn (voor hem en voor ons) dat zijn moeder er bij is. Suki poetst en dweilt en zorgt voor hem. Ik zie het door mijn oogharen gebeuren, maar laat maar niet merken dat ik wakker ben.

Als ik me vanmorgen gewassen heb, en terug de slaapzaal inloop, loop ik tegen een muur van stank aan. Vijftig mensen die in een afgesloten ruimte geslapen hebben. Gauw pakken en dan weg uit dit slaappakhuis.

In het donker lopen we naar het dorp, op zoek naar een ontbijt. En we komen precies op tijd aan bij het restaurant. Eén minuut eerder zouden we geconcludeerd hebben dat hij niet open is voor het ontbijt. Vijf minuten later zit het bomvol. We ontbijten met de twee Chinese meisjes die in Frankrijk studeren. Het is zo gezellig dat we zo lang blijven zitten, dat we uiteindelijk toch nog laat weg zijn.

Het is mistig en het regent. Typisch Galicisch weer, zullen we maar zeggen.  Op de pas van San Roque staat een heel toepasselijk beeld van een pelgrim, die vecht tegen de elementen.
 

Het weer in de bergen kan heel snel veranderen. Vandaag zien we heel goed hoe dat werkt. We lopen letterlijk in een wolk die over de berg trekt. Soms er een stukje wolk even wat hoger, en wordt ons korte tijd een uitzicht op de omgeving gegund. Maar binnen de korste keren is het dan weer verdwenen. Nauwelijks genoeg tijd voor een foto.

Ook vandaag zijn er weer verschillende dorpjes langs de route. En daarmee ook voldoende droge en warme rustgelegenheden. Die heb ik weer eens hard nodig…

Uiteraard hebben veel van de dorpjes ook een eigen kerk.

Halverwege de middag naderen we Triacastela, waar we gaan overnachten.

Bij de ingang van het dorp ligt de herberg van de Xunta de Galicia (de provincie). Na onze eerste ervaring met een Xunta herberg, gisteren, lopen we snel door. (Later horen we dat deze wel heel mooi is, en ruime 4-persoons slaapzalen heeft.)

We vinden een keurige particuliere herberg in het dorp. Ruim en schoon.

Handwas doen, wat rondkijken in het dorp, lezen, pelgrimsmenu; dan is de dag alweer om.

Vandaag gaan we weer stijgen. We beginnen ’s ochtends op 550 m. ’s Avonds eindigen we op 1250 m. Aanvankelijk stijgen we, nauwelijks merkbaar, door het dal van het riviertje de Rio Valcarce. Aan weerszijden zijn er  hoge bergwanden. We hebben een mooie terugblik op Villafranca.

Door het rivierdal lopen ook de oude doorgaande weg, en de nieuwe autoweg. We volgen hele stukken de oude weg, waar nauwelijks nog verkeer over gaat. Overal zijn er  kleine bergdorpjes.

Omdat we gisteren  een relatief lange  etappe hebben gelopen, komen we vandaag een aantal mensen tegen die we al enige tijd niet meer gezien hebben. Marian heeft een geitenkaasje gekocht, bij een kaasmakerij  aan de route. We komen op het goede moment langs om even te proeven!

De laatste  8 km gaan we echt stijgen. En met de hoogte verandert ook het weer. Van droog met af en toe een zonnetje naar mist en regen. Heel toepasselijk bij de overgang van de grens naar Galicië. Deze provincie staat bekend om zijn vele regen.

Galiciê wijkt in vele opzichten af van de rest van Spanje. Er wordt Galisisch gesproken.  En ook de oudere gebowen hebben een geheel eigen stijl: ovaal met een rieten dak.

Vanavond gegeten met de Koreaanse moeder/zoon.

We slapen vannacht in een slaapzaal  met 52 bedden. Ze staan erg dicht op elkaar. En ze zijn bijna allemaal bezet. Pfff…

De weersvoorspelling belooft ons de hele dag regen. Maar gelukkig komen ze in Spanje ook niet altijd uit. Op een paar spetters na, was het de hele wandeling droog.

Later dan gehoopt, vertrekken we uit ons hotel. Gister bij aankomst had de man bij de receptie ons toegezegd dat we om half acht konden ontbijten (in plaats van standaard acht uur). De vrouw van het ontbijtbuffet denkt daar echter anders over….

We zijn weer uit de bergen. Voor ons ligt een glooiend landschap, dat aan alle kanten omringd wordt door bergen. Dit gaan we vandaag oversteken.

Na een uurtje is er een brug over de Rio Boeza. Daarmee komen we in Ponferrada.

Ponferrada is een middelgrote stad. Er is een groot kasteel, van de tempeliers. Het ziet er uit als een kasteel uit een sprookjesboek.

Nadat we de stad weer uitgelopen zijn, volgen er een reeks van kleinere en grotere dorpen. En langzamerhand komen we in het volgende wijngebied: de Bierzo. Sommige wijngaarden zijn hier duidelijk in verval. Anderen staan er keurig bij. De wijnstokken die nog bladeren hebben, hebben prachtige herfstkleuren.

In Cacabelos overwegen we of we daar stoppen voor vandaag, of nog 8 km verder gaan. Het is een erg mooi plaatsje. Maar na een uitgebreide rust in een bar, besluiten we toch door te lopen.

Het is al vrij laat als we Villafranca del Bierzo binnenlopen.

Villafranca de Bierzo wordt ook wel ‘klein Santiago’ genoemd. Er staan hier veel kerken en kloosters. In vroegere jaren konden pelgrims, die Santiago niet konden halen, hier de absolutie krijgen. Helaas te weinig tijd vandaag om hier uitgebreid rond te kijken.

De herberg die we in gedachte hadden, ligt aan de andere kant van de stad. Maar als we er aankomen, blijkt hij al vol te zijn…. We worden er keurig geholpen met het zoeken naar een ander adres. En zo komen we in Albergue Leo terecht. Dit is bij verre de mooiste herberg die we tot nu toe bezocht hebben. We slapen er met z’n 4’en (Lynn, een Canadese en een Deen) in een 5-persoonskamer, met eigen toilet en douche.  Alles is hier keurig en nieuw. En we hebben zelfs bedden met lakens en slopen.

Een heel smal streepje licht aan de horizon in het oosten, onder de overigens zwaar bewolkte hemel, voedt onze hoop op een mooie dag. 

Maar al gauw trekt het weer helemaal dicht en binnen de kortste keren lopen we in een dichte mist. We gaan steeds verder omhoog. Dat gaat heel geleidelijk over een goed pad. In een paar uur tijd bereiken we de pas waar Cruz de Ferro staat, een klein ijzeren kruis op een 5 meter hoge houten paal.

  
 
Dit is een bijzonder punt op de Camino. Pelgrims laten hier een meegebrachte steen achter en daarmee ook, symbolisch, hun lasten en problemen. Wij hadden ook beiden een steentje uit het grind thuis meegenomen. En Maarte vindt een mooi plekje voor zijn steentje. (Mijn steentje had ik in Limburg al verloren…).

    
 
Na deze pas dalen we eerst, om vervolgens door te stijgen naar het hoogste punt van onze hele reis (1554 m).

Intussen trekt de mist op. En al gauw kunnen we dan ook genieten van prachtige uitzichten. Wat is het toch heerlijk om weer in de bergen te wandelen!

Na het hoogste punt volgt er een lange lange afdaling over lastige paden met grote keien. Hier had ik me vooraf wel zorgen over gemaakt. Maar mijn heup is vandaag als nieuw!

Het dorpje Acebo is een welkome onderbreking van de afdaling. 

Er liggen mooie dorpjes aan deze kant van de Montes de León. Bij het laatste dorpje van vandaag, Molinaseca, zijn we op 600m aangekomen. We lopen het dorp binnen over een oude brug. 

In het dorp komen we een boze Spaanse pelgrim tegen. Beide herbergen in het dorp zijn gesloten, vertelt hij. Dat is wel heel onpraktisch; er zijn zeker 40 of 50 pelgrims op de route vandaag. Wij besluiten dan maar een hotel te nemen. Dat vind ik geen straf.

Vanuit onze hotelkamer zien we echter verschillende bekenden langslopen, richting herberg. En we zien niemand terugkomen. Intussen denken we dat het verhaal van de gesloten herbergen een fabeltje is. Om mensen in de duurdere gelegenheden in het dorp te krijgen?

We hebben al heel wat mensen gezien met veel of bijzondere bagage. Maar dit hadden we nog niet eerder gezien. Later op de dag zien we de man nog een keer; inderdaad nog steeds met zijn krukje.

Het is vandaag een mooie wandeling. We lopen de hele dag in de natuur. En heel geleidelijk stijgen we. Uiteindelijk komen we op 1100m uit.

Er zijn weer een aantal kleine dorpjes aan de route. Genoeg gelegenheid om even te zitten en iets te eten of drinken. Veel van de kleinere plaatsen waar we langs komen zijn helemaal op de Camino gericht. Ze bestaan waarschijnlijk dankzij de stoet van 200.000 pelgrims die jaarlijks naar Santiago trekt.

Het is weer weekend. En, net zoals in Frankrijk, trekken ook  hier de jagers er dan op uit.

We zijn vanochtend  met redelijk goed weer vertrokken.  Maar al gauw wordt het steeds heiïger. De bergen, waar we naar toe lopen, blijven verscholen in de  mist.

Al vroeg in de middag komen we in Rabanal del Camino aan.

We hadden besloten in Rabanal te overnachten omdat de Benedictijner monniken hier prachtig Gregoriaans zingen. Helaas vanavond niet. Geen vespers, omdat er maar één monnik is.

We overnachten in Albergue de Pilar. Het is hier behoorlijk druk; de slaapzaal ligt bijna vol. Er zijn hier nog twee andere herbergen in het dorp. En een hostal. En overal lijken er wel veel mensen te zijn. Wat ben ik blij dat wij niet in het hoogseizoen zijn!

Vanochtend, bij vertrek, krijgen een grote zak met druiven mee van de aardige vrouw die de herberg runt. Lekker!

Al na zo’n anderhalf uur komen we in Hospital de Órbigo aan. Daar ligt de langste brug van de Camino.

In het dorp vinden we een bar, waar we even heerlijk zitten.

Als we het dorp uitlopen is er weer een keuze tussen twee alternatieve routes. Deze keer kiezen we wel de langere route, die de weg vermijdt. En daar krijgen we geen spijt van. We lopen door een mooie omgeving. Er liggen een aantal kleine dorpjes aan het pad. En zo langzamerhand wordt het weer een beetje heuvelachtig. Na zoveel dagen met lange rechte wegen, door een vlak landschap, kunnen we dit wel waarderen.

Lang voor we in Astorga zijn, zien we het stadje al liggen.

Maar voor we daar aankomen zijn er nog een paar hindernissen. Om een spoorlijn over te steken moeten we vele extra meters maken, over een grote stalen brug.

En het laatste stuk, de stad in, gaat enorm omhoog. Dat is nog wel even een inspanning, zo aan het einde van de dag.

Ook Astorga heeft weer een grote kathedraal, die we bezoeken nadat we ons in een herberg daar vlakbij, hebben geïnstalleerd (Albergue San Javier). Van het rijtje kathedralen (Burgos- León – Astorga) vinden wij dit duidelijk de minste. Maar het is nog steeds een indrukwekkend en mooi gebouw.  

Na de kathedraal bezoeken we het bijbehorende museum, met heel veel mooie beelden.

En naast de kathedraal is er weer een gebouw van Gaudi; een sprookjesachtig kasteel.

Na al dat rondlopen zijn we wel weer aan hapje en een drankje toe, maar vooral aan even zitten…

Zoals gewoonlijk willen we even na zeven uur gaan eten. Maar in deze buurt blijken alle restaurants pas om acht uur open te gaan. Dat is voor Spaanse begrippen natuurlijk nog vroeg. Er komen pas meer gasten, als wij bijna klaar zijn. 

Voor we het centrum van León verlaten, lopen we langs het voormalige klooster en pelgrimsverblijf San Marcos. Nu is het een parador (luxe hotel). Maarte heeft gister nog even op booking.com gekeken. Er was alleen nog een suite vrij, voor €520 per nacht. Daar kun je wel heel veel nachten voor in een pelgrimsherberg slapen.

Op het grote plein voor het San Marcos klooster staat een bronzen beeld van een rustende pelgrim. We houden hem even gezelschap.  

Even verderop kunnen we kiezen tussen de originele Camino, een zandpad over een traject van 30 km direct langs de drukke N120, en een alternatieve route. We hadden gepland het alternatief te gaan doen. Maar als we het begin zien (slecht pad van natte rode leem, en nauwelijks route indicaties) gaan we toch maar weer langs de weg.

Er zijn nog meer ondergrondse huizen in dit gebied; sommige onbewoond en vervallen, anderen zien er nog keurig uit, en lijken bewoond.

In een van dorpen aan de N120 ligt, direct aan de weg, een nieuwbouw kerk, die aan de gevel van een oude kerk is gebouwd.

Het is het seizoen om paddenstoelen te zoeken. De laatste dagen zien we steeds mensen met een mandje en een mes. Er zijn de laatste dagen veel regenbuien geweest, en vandaag miezert het een groot deel van de dag. Ik denk dat dat goed paddenstoelenweer is.

Het lopen ging vandaag gelukkig weer redelijk goed. Ik heb vandaag zonder stokken gelopen. Je hebt dan net een andere houding. Misschien heeft dat invloed. 

We slapen vannacht in een keurige herberg in San Martín de Camino. Er wordt al volop aan het diner gewerkt als we aankomen.  Het ruikt heerlijk. Er wordt hier gekookt met lokale producten. 

De herberg heeft vanavond maar drie gasten. En de derde gast eet niet mee. Dus het diner is alleen voor ons bereid. We eten konijn, met heerlijke paddenstoelen.