WordPress

Na het ontbijt, met z’n vieren aan de keukentafel, rijdt Michel ons weer netjes terug naar de kerk van La Réole. Voor ons volgt er een mooie wandeling de stad uit, met uitzichten over de Garonne en via een heleboel trappen naar de brug.

Even later steken we de rivier over.

We wandelen verder over de dijk van de Garonne. Als we die verlaten gaan we richting het kanaal van de Garonne. We steken dit over bij een kleine sluis. Er gaat net een schip doorheen. Meerdere mensen staan er naar te kijken. We horen dat het schip mais vervoert, naar Toulouse. “Is dit de normale manier voor maistransport?” Nee, dat is het niet. Dit is het eerste schip, dit jaar. En waarschijnlijk ook het laatste. Het normale transport gaat gewoon per vrachtauto.

Bij Pondaurat ligt een oude Romeinse brug over het riviertje de Bassanne, dat we oversteken.

Via Savignac en Auros lopen naar Brouqueyran. 

Onderweg zien we een plantage met kiwi’s. Die worden dus niet alleen in Nieuw Zeeland geteeld. Ook ons gastgezin van gister had een rijtje kiwi-bomen in de tuin. Zij oogsten jaarlijks 80 kg. Behalve kiwi zien we ook grote boomgaarden met hazelnoten.

In Brouqueyran slapen we, alweer, in een kasteel: Château du Mirail.

Er woont een echtpaar in het kasteel dat van adel is. En dat is belangrijk voor ze. De vrouw vertelt over Lodewijk XVI, die met de Franse revolutie onthoofd is. Dat vindt ze nog steeds heel erg. Daarmee is Frankrijk er erg op achteruit gegaan. De buste van Lodewijk XVI heeft ze echter wat verdekt opgesteld, omdat de meeste Fransen Republikeinen zijn.

We hebben vannacht een twee-persoonskamer op de eerste verdieping. André en Marga, die hier ook overnachten, slapen in een andere hoek van het kasteel.

Voordat we gaan eten krijgen we een rondleiding door het deel van het kasteel waar het echtpaar niet dagelijks woont (want het is niet warm te stoken). Er is een prachtige zaal, helemaal ingericht met antieke meubelen  en met wandtapijten. Door een lange gang, vol met “souvenir de famille” komen we in de 17e eeuwse kapel. Erg mooi! 

We eten in de kasteelkeuken.

We voelen ons helemaal veilig op de weg vandaag. Een groot bord, direct buiten Pellegrue, waarschuwt automobilisten voor loslopende pelgrims…

We hadden vanochtend ontbeten met onze laatste soldatenkaakjes. Gelukkig komen we, na 6 km, in St. Ferme. Daar is een bakker die open is. Tijd voor een vers broodje.

We lopen de hele ochtend nog door de wijnvelden. En ook ‘s middags zijn er her en der nog druiven, maar nu ook afgewisseld met andere velden. Ook vandaag wordt er weer op verschillende plaatsen machinaal geplukt. Handmatig plukken gebeurt alleen voor de betere wijnen. Dat gebied ligt niet aan onze route. 

Na onze lunch komen we twee Belgen tegen, die op zoek zijn naar een restaurant. Ben bang dat ze dat niet gevonden hebben; er zijn hier alleen maar kleine gehuchtjes. De twee mannen hebben een electrische fiets, en ze fietsen via de camino, in omgekeerde richting, naar huis.

In de middag wordt het de laatste dagen weer zo’n 20 à 25°C. En in de volle zon is dat nog behoorlijk warm om te lopen. Kan me niet meer voorstellen dat we, in het begin vaak boven de 30°C liepen….

Rond een uur of vier komen we in La Réole aan. Supermarkt bezoeken en dan naar de kerk. We kijken er even rond.

 Om half zes worden we hier opgehaald door de man van ons gastgezin, Michel. 

In en om La Réole zijn er zo’n vijftien gezinnen die Santiago-onderdak aanbieden. Er is een centraal punt, waar je een dag van te voren naar toe belt. En zij zoeken dan uit bij wie het deze keer uitkomt. Leuke manier van overnachten! 

We rijden met Michel naar Gironde sur Dropt, 5 km van La Réole. Michel en Marie Thérese hebben er een mooi huis met een grote tuin en groentetuin. We krijgen er een kamer met eigen toilet en douche. 

‘s Avonds eten we met het echtpaar. 

We praten over vanalles en nog wat: steigende pensioenleeftijd (actuele discussie in Frankrijk), onze tocht, Noorwegen (hun dochter en de kleinkinderen wonen in Trondheim). Leuke avond!

We lopen Port Sainte Foy uit via de brug over de rivier de Dordogne. We lopen hiermee ook het departement Dordogne uit en komen nu in Gironde. Onze route gaat verder langs een drukke verkeersweg. Gelukkig is het zondagochtend; dat scheelt een boel auto’s, denk ik. Na een kilometer of drie verlaten we deze weg weer en gaan verder over een mooie zandweg. We zien weer, wat we al vaak deze reis hebben gezien: electriciteitsdraden waar een heel rijtje zwaluwen op zit.

We lopen weer tussen de wijngaarden. 

Liepen we gisteren nog tussen de Bergerac wijnen; nu we de Dordogne zijn overgestoken zijn we in het wijngebied van de Bordeaux. Midden in de wijnvelden lopen langs Châteaux haute Bonnetie.

Een deel van de druiven zijn al geplukt. Maar zeker de helft van de velden nog niet. Er hangen mooie trossen donkere druiven.
  

Ook zien we velden waar men bezig is met plukken. Ook hier gebeurt dat machinaal. Dat hadden we eigenlijk in de Bordeaux niet verwacht.

Tussen de velden ligt een gigantische “fabriek” voor wijnproductie.. Een groot aantal roestvrijstalen opslagtorens schittert in de zon.

We komen al vrij vroeg in Pellegrue aan. Op het moment dat we telefonisch reserveerden, hebben we een code gekregen waarmee we het slot van de gîte kunnen openen. Dus we kunnen meteen naar binnen. Er is een twee-persoons en een vier-persoons slaapruimte. We kiezen voor een beetje privacy.

Omdat alles in Pellegrue vandaag gesloten is, zetten we koffie en gaan daarmee aan een picnictafel op het plein zitten. Lekker lezen in het zonnetje. 

Er komt nog een pelgrim langs lopen. Het is een Canadees die in Zambia woont. Hij loopt jaarlijks een paar honderd kilometer van de Camino. We hebben een gesprek over de efficiency van micro-credieten. Hij woont namelijk in Zambia, omdat zijn vrouw werkt voor een NGO die zich bezig houdt met micro-credieten.

Na een poos gaat er toch een bar aan het plein open. We drinken er iets met André en Marga, die inmiddels ook hier aangekomen zijn. 

Rustige avond met lezen op onze kamer.

De wekker gaat al om kwart over zes, want we hebben een lange wandeling voor de boeg. Inpakken, naar de bakker, ontbijten, blog uploaden; het is toch nog kwart voor acht als we vertrekken.

De route vandaag is niet alleen lang. Hij is ook zwaar omdat er zoveel hellingen zijn. We lopen af en toe over paden, maar het grootste deel van de route gaat over rustige asfaltweggetjes.

Voor het eerst sinds lange tijd is er weer eens een kapelletje langs de route. Sinds Limburg en België hebben we die weinig meer gezien. 

In de ochtend en vroege middag is de omgeving nog bosrijk. Later komen we weer in een wijnbouwgebied. Het laatste stuk is, is erg mooi, langs de rivier de Dordogne. Maar voor mij is het vooral afzien. Wat ben ik blij als we bij de gîte aankomen!

Maarte, die heeft zo’n goede conditie, die komt er weer makkelijk. Deze gîte is kortgeleden gerestaureerd. Alles is nieuw en mooi. En er zit een vrijwilliger op ons te wachten. Perfect geregeld.

Omdat we laat aankomen, is alles laat: boodschappen (in een supermarkt die erg groot is voor zo’n klein dorpje), was doen. Het is al acht uur als het eten klaar is. We delen de slaapzaal vanavond weer met André en Marga.

Als we ‘s ochtends in de keuken komen ligt de inhoud van de prullenbak verspreid over de vloer. Blijkbaar is er een kat, of een ander beest, binnen geweest. Later horen we van Antonio dat zijn brood, dat hij beneden had gelaten, ook opgegeten was. Gelukkig hadden wij al ons eten boven op onze kamer…

Ik vertrek met mijn handschoenen aan. Maar die zijn al snel weer uit; het is veel warmer dan gisteren.

Bij een boerderij zien we een veldje met bananenbomen. Blijkbaar is er hier amper nachtvorst. Dat is moeilijk te rijmen met de lage ochtendtemperatuur van gisteren.  

We lopen vandaag weer een hele mooie route. Voor een groot deel door bos. Hier en daar zijn er afgelegen huizen of boerderijen. Er zijn een paar kleine dorpjes, zonder winkels of horeca. We rusten een aantal keren, en telkens vinden we mooie bankjes.

‘s Middags zien we grote paddenstoelen langs de route.  

De mensen die we vandaag in het bos tegenkomen zijn echter niet op zoek naar paddenstoelen, maar naar kastanjes.

De laatste zes kilometer loopt onze route weer heel anders dan in het boekje aangegeven. We lopen weer over het nieuwe pad langs de Isle. Net als gisteren komen we weer over een mooie nieuwe wandel/fietsbrug. 

Tegen 4’en zijn we dan in Mussidan.

Er is hier weer een gîte van de gemeente. We delen de 6-persoons slaapzaal, met het inmiddels bekende gezelschap: Antonio, André en Marga.

Er is een mooie keuken in de gîte, maar we besluiten om maar weer eens uit te eten. In het restaurant waar we terecht komen (terug over de brug, aan de doorgaande weg) wordt ons niet gevraagd wat we willen eten. Er is één menu. En dat komt, inclusief fles wijn, vanzelf.

Mijn handschoenen zitten onder in mijn rugzak, te ver weg om ze snel even te pakken. Ik zou ze graag aan hebben deze ochtend. Het is koud! We lopen Périgueux uit. Bij een bakker kopen we brood voor vandaag. Er volgt nog een reeks dorpjes, die allemaal min of meer aan de stad vastzitten. In een van de laatste van deze plaatsjes, Chancelade, ligt een mooie abdij (Abbaye de Chancelade). We kijken er even rond in de mooie tuin en het kerkje.

We lopen daarna door bos. De route is vandaag een stuk zwaarder als gisteren. We steken een aantal beekdalen over, met lange steile hellingen. En de paden zijn stenig en scheef. Er zijn kleine stukjes asfalt.

We eten ons brood in een parkje in Gravelle. Antonio zit er ook. En er zit grote groep wandelaars, die ook onze route lopen. Er is een auto bij met kratjes voor hun lunch. Ze lopen met dagrugzakjes. Ze lopen elk jaar gezamelijk een paar honderd kilometer van de route. Gelukkig lopen ze kortere afstanden dan wij, zodat ze geen concurenten voor onze slaapplaatsen zijn, de komende tijd.

Na de rust lopen we verder langs de Isle, die we soms direct, soms op grotere afstand, volgen tot in St. Astier.

Dankzij een mooie nieuwe fiets/wandelbrug is onze route hier helemaal anders dan beschreven in het boekje. Gelukkig is hij goed bewegwijzerd.

Vanuit St. Astier is het nog 2 km omhoog naar het kasteel, Château de Puyferrat, waar we  overnachten.

Als we komen aanlopen, komt er een man op ons af, die ons ontvangt. Hij wijst ons de keuken en de eetkamer. Beiden zien er uit als in een museum. Dan brengt hij ons naar de tweede verdieping. Ik had een slaapzaaltje verwacht, maar er zijn een drietal tweepersoonskamers met bedden met lakens en er zijn handdoeken. Als er beter schoongemaakt zou zijn, zouden het luxe hotelkamers kunnen zijn. We slapen hier echter voor €16 per persoon. Even later komt Antonio ook aan. En nog wat later André en Marga.

We koken allemaal in de keuken, en besluiten daar ook te eten. Het is er een stuk warmer geworden dan het in de eetzaal is.

Vroeg onder de wol, want het is niet warm in zo’n kasteel. En toch met onze lakenzakken, want er zitten wel erg veel vlekken in de kasteellakens.

De regen is weer voorbij. Volgens het weerbericht is het de komende anderhalve week droog en rond de 20 graden. Voor vandaag klopt dat in ieder geval. ‘s Nachts koelt het wel behoorlijk af. Dus bij vertrek is het koud, en vandaag ook weer mistig.

We lopen nog even door velden. Daarna is de hele route door bos. Er zijn allemaal goede brede paden. Het wandelt makkelijk. En wij vinden het altijd fijn om door bos te lopen.

Er is vandaag geen enkel dorp op onze route. Maar we komen wel veel meer mensen tegen dan we gewend zijn: fietsers, nordic walkers, wandelaars, paddenstoelzoekers. Ergens midden in het bos is er opeens een groot kasteel (Château de Caussade). Het is privé bezit. Later horen we dat er in de Dordogne 1300 kastelen zijn.

Een kilometer of zes voor Périgueux verschijnen de eerste luxe nieuwbouwhuizen, die in de rand van het bos liggen. Vlak voor we echt Périgueux inlopen komen we een man met twee honden tegen. Hij nodigt ons uit om koffie te drinken. We hebben de hele weg alleen maar water gedronken,  dus dat slaan we niet af. Hij woont, met zijn vrouw, in een piepklein huisje, prachtig buiten in de natuur.  Ze zeggen dat ze altijd pelgrims uitnodigen om iets te komen drinken. Terwijl de koffie wordt gezet, komen André en Marga ook langs lopen. En ook zij komen op de koffie. We praten met het Franse echtpaar over hun huis en hun dieren (2 honden, 6 katten en ‘n konijn). Dat gaat nog vrij makkelijk. Maar als het gesprek later op de 2e wereldoorlog uitkomt (dagboek van Etty Hillesum) is ons Frans niet toereikend om het gesprek vlot te laten verlopen. Met veel moeite begrijpen we elkaar een beetje, maar niet volledig.

Nadat we afscheid genomen hebben, lopen we vrij snel Périgueux binnen. We vinden de gîte, waar de beheerder ons vriendelijk ontvangt. We slapen op een 3 persoonskamer, die we delen met de Portugees van gisteren. Intussen  weten we dat hij Antonio heet. Als we onze spullen hebben weggezet, en de administratie achter de rug is, gaan we zo snel mogelijk naar het oude centrum. Périgueux heeft een mooi oud centrum met kleine smalle straatjes en pleintjes. We vinden het veel mooier dan Limoges. We bezoeken de prachtige kathedraal. Zeer de moeite waard!

De tijd vliegt. We moeten al weer veel te snel terug, om nog voor het diner te kunnen douchen en ons om te kleden.

De beheerster van deze gîte kookt ook voor gasten, indien gewenst. We zijn vanavond met 6 mensen die eten: André en Marga, Antonio, een vrouw uit Australië en wij. Drietalige gesprekken, voornamelijk over ons aller reis naar Santiago.

De familie ontbijt om 8 uur. En omdat wij weer een korte route op het programma hebben, vinden wij dat ook prima. Het is 9 uur als we vertrekken. Het is mistig. Niet de mooie ochtendmist van gisteren, maar gewoon grijs en grauw. En af en toe vallen er flinke buien. We lopen door Thivier heen. Als we buiten de stad komen is het landschap weer net zo mooi als gisteren. Het kost alleen wat meer moeite om dat te zien als het weer zo troosteloos is.

De Dordogne is de regio van de foie gras. Er zijn veel boerderijen waar gevogelte wordt gemest: ganzen maar ook kippen en kalkoenen. Vandaag lopen we langs een eendenfarm.

Hier en daar is er ook nog wat akkerbouw. Maar veel kleinschaliger dan in het noorden. Zelfs hier zien we maisvelden die niet gemaaid zijn. We zijn nu al voor driekwart door Frankrijk heen; overal zijn de maisoogsten mislukt.

We zien ook wat koolzaadvelden. Volgens mij zie je die in Nederland alleen in het voorjaar. Blijkbaar kan dat hier ook in het najaar nog.

Ook opvallend vandaag: veel boomgaarden met walnoten. Ze gaan bijna vallen. Blijkbaar is dit ook een  gebied voor walnotenproductie.

In Négrondes vinden we een wegrestaurant waar we een broodje eten. De bediening is verschrikkelijk traag. Uiteindelijk is dat prima, omdat we er een groot deel van een flinke regenbui door missen.

Daarna is het nog maar 5 kilometer naar onze bestemming  voor vandaag. Als we bij de gîte aankomen zijn André en Marga daar al. Het is half vier. Om vier uur gaat de gîte open. We wachten een half uur in de regen. Er komt iemand met een sleutel en de stempel en de rekening. Als we een uur later al lang en breed aan de koffie zitten, komt er nog een vijfde pelgrim. Het is een Portugees, die in Frankrijk woont. Hij heeft vandaag 40km gelopen.

Nog voor we gaan douchen en eten bezoeken we de kerk van Sorges. Het is  een oude kerk met een verrassend modern interieur. Er is een prachtige kruisweg van koper, gemaakt door een edelsmid in de buurt.

We eten vanavond onze laatste legermaaltijden, terwijl de wasmachine en droger volop draaien. Mooie gesprekken met André en Marga, en soms ook een beetje met de Portugees.

Het was vandaag weer een heerlijke wandeling. Als we vertrekken staat de zon nog laag. Daar hoef je intussen niet meer heel vroeg voor op te staan. Het is koud en de lucht is strak blauw. Maar na een uurtje is de zon zo sterk dat het al warm wordt. 

André en Marga lopen vandaag ook weer. We passeren hen als ze in de berm koffie zitten te drinken. En paar kilometer verder gaan wij zelf ook rusten. We zitten een hele tijd, en verwachten dat zij nu langs zullen komen. Als dat niet gebeurt worden we wat ongerust. Het zal toch niet weer fout gegaan zijn met André’s rug? Later op de dag komen we hen nog een keer tegen en blijkt dat ze gewoon lekker lang gerust hadden…

Het landschap vandaag is nog steeds heuvelachtig. Veel bossen, met daar tussen groene weiden.

De wandeling is vandaag niet zo lang. En al om half drie komen we bij de chambre d’hôtes aan, waar we vannacht logeren. Er is echter niemand aanwezig. Een uurtje later komt de dochter des huizes thuis. Dat wachten was geen straf, want in de tussentijd hebben we heerlijk in het zonnetje achter het huis gezeten. Met een prachtig uitzicht op het dorp en de kerk. 

Nadat we onze intrek in de mooie kamer hebben genomen, en we ons wat opgefrist hebben, lopen we nog even naar het dorp. We bekijken de kerk en halen een stempel bij de VVV. En een kopje koffie natuurlijk. Het dorp is aardig groot. Er is een groot aantal winkels, een hotel, diverse barren. Je kunt hier alles krijgen.

‘s Avonds eten we op ons logeeradres in de woonkamer, met de familie mee. Behalve Pa, Ma en zoon, zijn er ook opa en oma, die op bezoek zijn.

Met deze mensen, die rustig en duidelijk Frans spreken, gaat een gesprek redelijk goed. We praten onder andere over stamboomonderzoek (waar oma mee bezig is), en over paddenstoelen zoeken. In de bossen in deze omgeving groeit veel eekhoorntjesbrood. En het is nu de goede tijd van het jaar.

Het is al half negen als we vertrekken. Beetje laat voor een lange etappe. Maar we zaten nog lang aan de ontbijttafel. André en Marga hebben besloten vandaag niet te lopen om André’s rug wat te sparen.Er hangt grondmist als we buitenkomen. En de zon probeert die te verdrijven, Het ziet er prachtig uit. 

Het duurt een hele tijd voor de zon wint.

Na een paar kilometer komen we in het dorpje Les Cars. Tot onze verbazing is daar een hotel, en een bar. De bar is open. Maar hoe we ook roepen, er komt niemand om ons te bedienen. We besluiten maar verder te  gaan.

Rond de middag komen we in Ghâlus. Het is intussen prachtig weer. Er is een rommelmarkt, brocante zoals dat hier zo mooi heet. Er zijn veel mensen, waaronder veel Engelsen, valt ons op. Het terras van het dorp zit vol. Goeie plek om te lunchen.

Daarna is het nog een lange, maar wel heel mooie, wandeling. Behalve rustige asfaltwegen, lopen we vandaag ook veel over mooie bospaden. Er zijn beekjes en vele visvijvers. Het jachtseizoen is begonnen, en blijkbaar is zondag een geliefde dag voor de jacht. We horen geregeld schoten op afstand.

En omdat er hier weer uitgestrekte bossen zijn, worden er ook weer volop bomen gekapt.

Ergens in het bos zien ee een oude auto, met aanbouw en kachelpijp. Het lijkt wel of daar iemand in woont.

Het is al bijna half zes als we de gîte voor vannacht bereiken. Ze hebben er zes bedden, en die zijn vanavond allemaal vol. André en Marga zijn er ook. Zij hebben zich laten brengen met een auto. En er is nog een Frans  echtpaar (Michel en Claudette).

Deze gîte heeft een herbergier die de herberg beheert. Het is een Nederlandse vrouw: Hennie. Ze is ontzettend enthousiast. En ze biedt ook maaltijden aan (halfpension). Dus we eten vanavond met z’n allen. Het wordt een leuke avond.