WordPress

Vandaag is het perfect wandelweer: koel, bewolkt en zo goed als droog. En na onze rustdag hebben we weer echt zin om verder te gaan. We lopen richting centrum, maar vergeten alle omwegen langs de bezienswaardigheden, die we gisteren hebben gezien. Na het centrum is het nog wel een kilometer of zes voor we echt de stad uit zijn. Het is niet vervelend lopen; er zijn goede trottoirs, en duidelijke route-aanwijzingen. Nadat we de stad verlaten hebben lopen we over een mooi onverhard wandel/fietspad.

Ergens langs dat pad zien we twee rugzakwandelaars op een bankje zitten. Het zijn ook Nederlanders: André en Marga uit Nieuwkuijk. Ze lopen vandaag hetzelfde traject als wij, en slapen ook in dezelfde gîte.

Als het onverharde pad afgelopen is, lopen we de rest van de dag weer over rustige asfaltweggetjes.

Ergens halverwege de route komen we door Aix sur Vienne. Daar eten we, op een bankje aan de rivier onze lunch (legerkoeken met kaas).

We gaan weer omhoog, het rivierdal uit. We zijn intussen in de Dordogne. Het landschap is hier duidelijk anders dan voorheen. Nog steeds glooiend en kleinschalig. Het is echter veel meer bewoond. Er zijn veel meer huizen, ook buiten de dorpen. En er zijn veel minder koeien. En niet meer alleen het bruine limousine ras. We zien ook “hollandse” zwart bonte koeien.

Tegen half vijf komen we in Flavignac aan. Tot onze verbazing zitten André en Marga daar al. We dachten dat ze achter ons waren. André heeft echter zo’n last van zijn rug gekregen, dat ze het laatste stuk niet hebben kunnen lopen. Ze zijn met iemand meegereden.

Met z’n vieren betrekken we de gîte.

Weer een keurig huisje, met vier bedden, toilet, douche en keukentje. We koken ieder voor zich (wij: twee legerblikken met lasagna en rijst met kebab) en delen een fles wijn. En we delen allerlei ervaringen die we tussen thuis en Flavignac hebben opgedaan.

Onze pre-paid databundel is alweer bijna een maand oud en moet daarom vernieuwd worden. En Maarte wil graag een camelbag voor zijn rugzak. Terwijl hij dit is kopen, ga ik naar de wasserette. Onze lakenzakken, nacht en avondkleding zijn ook wel weer eens aan een wasbeurt toe. Ik ontmoet er een vrouw uit Venezuela. Ze is getrouwd met een Fransman en ze wonen, na 20 jaar Venezuela, nu sinds een maand in Frankrijk. Venezuela vinden ze te onveilig geworden; hun dochters konden er het huis niet uit. Te gevaarlijk. En ze vinden dat er, met de politieke erfenis van Chávez, geen goede toekomstmogelijkheden voor hun dochters zijn.

Nadat alle klusjes klaar zijn, gaan we naar de kathedraal. We kijken er een poosje rond, en halen er een stempel voor ons pelgrimspaspoort.

Daarna wandelen we rond door het oude centrum van Limoges. In enkele straten zijn er nog de oude vakwerkhuizen.

Limoges staat bekend om zijn porselein. ‘s Middags bezoeken we het nationaal porselein museum Adrien Debouché. Porselein en aardewerk vinden wij altijd mooi om te kijken. Ze hebben er een gigantische collectie; 26000 schalen, vazen beelden enz. Als we er doorheen zijn hebben we wel even genoeg porselein gezien.

  
We gaan weer naar de schoenmaker om de schoenen met de nieuwe hakken op te halen. Het kost maar €8,-. En hij geeft garantie tot Santiago 😊.

‘s Avonds lekker gegeten in een bistro.

Gisteravond kregen we van de Franse fietsers twee grote gesealde dozen cadeau. Het blijken voedselpakketten voor een hele dag te zijn; waarschijnlijk afkomstig van het leger. Ze zijn erg zwaar; we hebben er gemengde gevoelens over. Maar vanochtend bij het ontbijt maken we er maar meteen gebruik van: muesli met melkpoeder en soldatenkoeken met een blikje smeersel van kip.

Het vertrek deze ochtend gaat op dezelfde manier als gisteren. Regen tijdens het ontbijt, vertrek in regenoutfit en als we buiten komen is het droog. Maar daarna houdt de overeenkomst op. Uit de dreigende luchten valt vandaag wel heel veel regen. We lopen van de ene bui naar de andere.

Via de brug over de rivier lopen we het stadje uit.

De route vandaag gaat vooral over rustige asfaltweggetjes, afgewisseld met kleine stukjes door bos. Via allerlei gehuchten komen we in het dorpje  Aureil. Daar is de deur van een restaurant open. Maar hoe we ook roepen, er komt niemand. De postbode vertelt ons dat er opzij nog een deur is. Daarmee komen we in een heel klein kruidenierswinkeltje. En daar is wel iemand. We kunnen koffiedrinken in de keuken.

Weer een paar dorpen verder worden we aangesproken door een vrouw, die ons uitnodigt  om bij haar te komen eten (omdat het zo regent). Maar eigenlijk willen we door naar Limoges, dus we slaan het vriendelijk af.

Een paar kilometer via een heel drukke weg, gevolgd door een mooie wandeling langs het riviertje de Vienne als we Limoges binnenlopen. We zien de kathedraal van de stad al liggen.

We checken in bij het Ibis hotel voor twee nachten. Morgen hebben we een rustdag.

De eerste actie na aankomst is de schoenmaker vinden. Maarte heeft nieuwe hakken voor zijn wandelschoenen nodig. Hij heeft voor deze reis nieuwe categorie-A bergschoenen gekocht. Ze hebben veel zachtere zolen dan mijn oude categorie-B schoenen. Via een foto op de blog van een andere Santiago-loper en de VVV vinden we de winkel, of beter gezegd de werkplaats, aan de Avenue Garibaldi.  Morgen kunnen we de schoenen weer ophalen.
 

Tijd voor koffie. En daarna terug naar het hotel. Dat ligt vlak bij het mooie station van Limoges.

Vanavond heerlijk gegeten bij een mooi restaurant (La saveur).

De regen slaat tegen de ramen als we aan het ontbijt zitten. Dat nodigt niet echt uit om snel te vertrekken. Maar omdat we voor vandaag 30 km gepland hebben, kunnen we het niet al te lang uitstellen. Met al onze regenspullen aan vertrekken we dan toch om kwart over acht. En dan is het zelfs zomaar droog! Omdat de lucht zo dreigend is houden we alles toch nog maar even aan. Maar dat blijkt uiteindelijk niet nodig. Het blijft droog. We hebben voor vandaag twee langere rusten gepland. De eerste is na 10 km in Les Billanges. De bar is er open. Het is er heerlijk zitten. Behalve bar is het hier ook postkantoor, en er wordt Afrikaanse kunst verkocht: beelden, schilderijen, kralen. De blonde vrouw achter de bar heeft blijkbaar een Afrikaanse partner. Er loopt ook een klein donker kindje rond, dat ons  meteen in haar spelletje met de ballonnen betrekt.

Na de rust is het zelfs een beetje zonnig geworden. We dalen af naar het rivierdal van de Taurion en gaan er de brug over.

Als we aan de andere kant van de rivier weer door het bos omhoog lopen, is daar opeens een man met een ezel voor ons. “Ook onderweg naar Santiago?” vragen we hem. Het antwoord is ontkennend. En hij probeert een paar keer uit te leggen, waarom hij hier dan wel met een ezel en een heleboel tassen en rugzakken is; maar het lukt ons niet om zijn verhaal te begrijpen.

Onze tweede rust is op een bankje bij de kerk van La Châtenet-en-Dognon. We gunnen ons er niet heel veel tijd, want het is al laat. Verder heuvel op en heuvel af. Wat is het hier overal groen. Het regent hier vast wel vaker. Uiteindelijk zien we in de verte St. Léonard-de-Noblat liggen.

Er steekt weer een harde wind op, en de lucht wordt donker. Het laatste stukje van de tocht hebben we dan toch nog even regen. In de stad zoeken we de boekhandel, waar we de sleutel van de gîte op moeten halen. Deze blijkt echter niet meer te bestaan. Wat nu? We gaan het eens vragen bij de groentewinkel. Daar is één klant in de winkel, en hij blijkt ook in de gîte te slapen. Hij laat al zijn boodschappen achter, en brengt ons eerst naar de gîte. Meer mazzel kun je toch niet hebben. We blijken de gîte vannacht te delen met 5 Franse mannen, waarvan er vier in 11 dagen van Toulouse naar Metz fietsen. De 5e man doet het bagage transport met een auto.

Een grote was ingelast omdat er hier een wasmachine en een droger aanwezig zijn. Ik word deze reis zo blij van wasmachines!

Pizza gegeten op het plein, bij de afhaalpizzeria die ook een paar tafeltjes heeft. Als we onze pizza op hebben, hebben we nog steeds trek. We bestellen samen nog een derde.

Op aanraden van de eigenaar van onze gîte gaan we het eerste stuk van de route niet door het bos, vanwege de modder. We nemen de doorgaande weg. Daarmee zijn we een uurtje later al in Marsac. De bar daar, waar we koffie drinken, wordt ook al gerund door een Engelsman.

Na het dorp komen we al snel in het bos. We lopen vandaag veel over mooie bospaden, die langzaam hoog gaan. We moeten vandaag stijgen naar 700m, vanaf 350m. Niet heel erg veel, maar we zijn veel vlakker gewend.

Het symbool voor de camino, de weg naar Santiago is de St. Jacobsschelp. Wij hebben hem op onze rugzak, en je ziet de schelpen ook veel langs het pad als een richting aanwijzing. In L’Abbaye, een klein bergdorpje waar we doorheen lopen, hebben ze wel erg hun best gedaan.

Aangekomen op het hoogste punt, St. Goussaud, van de route staan er bordjes voor de mooie uitzichten. Maar vandaag zijn die er niet. Ze liggen achter de grijze wolken. Wel zien we de mooie toren (lanterne des mortes).

‘s Middags klaart het wat op. 

Na een niet al te lange wandeling zien we Châtelus al liggen.

Meteen bij de ingang van het dorp ligt het gemeentehuis. Daar leggen ze ons uit waar de gemeentelijke gîte is. We krijgen geen sleutel mee, die ligt gewoon in de brievenbus naast de deur van de gîte.

We installeren ons en lopen daarna nog een rondje door het dorp. Alles is dicht, behalve de VVV. Zelfs de kerk is gesloten. Wonderbaarlijk dat zo’n dorp een VVV heeft…

Terug in ons huisje gaan we koken. En als we allang klaar zijn met eten komt het Belgische meisje van gisteren aan. Haar route was heel anders dan de onze, maar ze heeft wel dezelfde etappeplaats vandaag. Dat hadden we vanmorgen niet door. Leuk gesprek over haar werk (ze start een biologisch dynamische wijngaard op, bij Namen). En over Namibië.

13°C en regenbuien vandaag. Dat is wel even anders, dan wij tot voor kort gewend waren. En als we het weerbericht voor de komende tijd zien, dan gaat dat tekort aan regen binnenkort wel gecompenseerd worden. Niet dat al die boeren met hun mislukte zonnebloem en maisoogsten daar nog iets aan hebben. En wij zitten er ook niet echt op te wachten. Maar je kunt nu eenmaal niet verwachten dat de zon 3 of 4 maanden zal schijnen.

We vertrekken met regen. Even later is het weer droog. Het gaat de hele dag op en neer; donkere dreigende luchten afgewisseld met felle zonneschijn. Gelukkig zijn de buien telkens maar kort, en drogen we door zon en wind tussendoor steeds weer op.

Met al deze wisselende luchten is het wel een hele fotogenieke dag. Maarte schiet dan ook vele mooie plaatjes.

We lopen weer door een aantal kleine dorpjes. Er zijn hier meer voorzieningen dan we gewend zijn. ‘s Ochtends drinken we koffie in een bar. Het is er een komen en gaan van mensen. Mensen die binnenkomen geven iedereen die ze kennen een hand; en dat zijn altijd alle aanwezigen, behalve wij. Ze maken een kort praatje, drinken wat en vertrekken weer.
In het begin van de middag vinden we een bushalte (bankje en overdekt) die heel geschikt is om ons brood te eten.
Het landschap is hier heuvelachtig en groen; een lappendeken van weilanden, gescheiden door rijen bomen en struiken. En overal lopen runderen. Hier komen de Limousin-biefstukken vandaan.

.
 

De bramentijd is een voorbij. De nieuwe traktatie van de natuur zijn appeltjes. Er staan heel wat appelbomen langs de route. En niemand die ze plukt. Zelfs bij boerderijen blijven ze allemaal hangen tot ze vallen.

We overnachten in Bénévent l’Abbaye; net als gister in een privé gîte. Hij wordt gerund door een Engelse familie. Het is er prachtig Engels ingericht. Onze kamer lijkt wel een hotelkamer; we hebben zelfs ons eigen toilet en badkamer..
 

Aan het einde van de middag wandelen we nog wat door het dorp en bekijken de abdij. Het is koud en guur. We gaan maar snel ergens iets warms drinken.

In de gîte hebben we deze keer half pension. Lekker gegeten!

Het Belgische meisje van gisteren slaapt hier ook weer. Morgen gaan onze wegen zich scheiden. Zij gaat verder via de route over Rocamadour.
  

Crozant is bekend dankzij de vele impressionistische schilders, die hier ooit naar toe kwamen om het landschap te schilderen. En het dorp is daar natuurlijk trots op, en toont dat aan de bezoekers van vandaag.

Er is ook een museum ( helaas niet geopend op een moment dat in ons schema past), en er is een rondwandeling langs kopieën van schilderijen, die geplaatst zijn op de plek waar een schilder ze gemaakt heeft. Erg leuk!

We lopen Crozant uit langs het riviertje de Sedelle, eigenlijk een brede snelstromende beek. Het is een prachtige wandeling: stroomversnellingen, mooie huizen en schitterende uitzichten op het omringende landschap. Die impressionisten wisten de mooie plekken wel te vinden!

We vertrokken uit het hotel met droog weer. Maar al snel moeten de regenspullen weer aan. We zullen ze vandaag nog vaak aan en uit trekken.

Uit het beekdal lopen we omhoog door bos. Na een paar uur komen we in La Chapelle Baloue. Iemand heeft hier een mooi terras gemaakt van haar tuin en verkoopt er koffie. Daar zijn wij altijd voor te vinden. We zitten nog maar net of ik zie Ton en Hanneke aankomen, in hun auto. Ze komen ook koffiedrinken. Ton is vanochtend met een taxi teruggegaan naar de plek waar hij de auto heeft achtergelaten. Daarna heeft hij Hanneke opgepikt op de route, en nu rijden ze samen naar Limoges om de zus te ontmoeten. Morgen loopt Hanneke dan, met haar zus, morgen weer verder vanaf deze plek. Ze zijn alweer sneller weg dan wij. Ton laat een tientje achter, en zegt betalen jullie de rest. De eigenaresse grist dat tientje van tafel en beschouwt de rest als haar fooi. Ze wil €13 van ons hebben voor onze koffie met plakje cake. Ze wordt boos als wij hierover iets zeggen. Een onaangename afsluiting van een lekkere rust.

Verder door een gebied met weilanden en koeien.

Vandaag hebben we wel brood kunnen kopen. Dus we lunchen ‘s middags bij een picnictafel bij een oude wasplaats.

Het laatste traject van vandaag is toch nog lang. En de gîte waar we deze keer slapen, blijkt nog ver na het dorp te liggen. Maar het is wel een geweldige overnachtingsplek. Alles is nieuw en schoon. Er zijn twee 2-persoonskamers en een zaal met 5 bedden, een complete keuken en zelfs een wasmachine. Er zijn hier nog drie Canadese vrouwen, die een deel van de route lopen, en een Belgisch meisje. De man die later langs komt om af te rekenen, blijkt van Nederlandse afkomst (Gemert). Zijn ouders zijn in 1947 naar Frankrijk geëmigreerd om daar een boerderij te beginnen. Die boerderij brandde na een paar jaar af, en ze waren niet verzekerd….

‘s Avonds eten we in het dorp; goedkoop en lekker.

Het ontbijt in hotel L’Escapade begint normaal om half acht. Maar omdat wij eerder willen vertrekken staat het complete buffet al om half zeven klaar. Wat een service!
We hebben sinds het begin van onze tocht nog niet veel regen gehad. Maar vanochtend regent het volop. Onze hele regenuitrusting wordt opgetuigd voor we vertrekken. 

Ook vandaag volgt onze route weer in grote lijnen een rivier; deze keer de Creuse. En zelfs in de stromende regen is het er erg mooi. 

In de Creuse zijn er op zes plaatsen stuwdammen gebouwd, met waterkrachtcentrales. Bij de eerste stuwdam die we tegenkomen, houdt het weggetje waar we wandelen op, en gaan we over een steil pad in de helling omhoog. Eerst via een trap; later klimmen we tussen glibberige rotsen. Om ons heen bliksem en donder. Wow… Maarte telt de tijd tussen bliksem en donder. Gelukkig is het niet heel dichtbij. Maar toch zijn we blij als we boven zijn en niet meer tussen bomen lopen. De verdere route brengt ons, via een paar mooie uitzichtpunten naar Gargilesse. Dat is een mooie plaatsje in het dal. Er is een bar open (Hotel des Artistes). Warme chocolademelk! De gelegenheid wordt gerund door twee Belgen, met humor. Het wordt meteen heel gezellig. Bij hotel staat ook de pipowagen, uit een van de mooie verhalen van Fred. Hij heeft er in overnacht.

Na deze opwekkende stop, houdt het al snel op met regen. We hebben vandaag aardig wat hellingen te overwinnen; steeds omhoog en omlaag in het Creuse-dal, of in een dal van een zijriviertje. Meestal gaat dat over goede wegen. Maar er is, voor Moulin de Châteaubrun, ook een lange steile afdaling over een glibberig bospad. En telkens weer zijn er mooie uitzichten op de rivier. 

 
Nadat we de Creuse overgestoken zijn, vinden we een restaurant. Daar zijn we wel blij mee, want geen van de dorpjes vandaag had een bakker, en daar hadden we wel op gerekend. Met nieuwe energie gaan we omhoog naar Éguzon. Daarna is het nog een lange wandeling over bospaden, voordat we afdalen naar de brug die ons naar Crozant brengt. Het is kwart voor zes als we daar aankomen (Hotel des Ruïnes). Een lange wandeldag! Douchen, was doen, en dan is het al tijd om te gaan eten. Het restaurant van dit hotel heeft een geweldig uitzicht over het stuwmeer van de Creuse.

  
Aan het einde van het diner raken we aan de praat met de mensen aan de tafel naast ons: Hanneke en Ton uit Hilversum. Hanneke loopt het hele traject van Hilversum naar Santiago. Ton loopt een stukje met haar mee. Hij gaat morgen weer naar huis. Daarna komt de zus van Hanneke een tijdje meelopen.

Wat een mooie route weer vandaag! We lopen steeds over smalle weggetjes, soms asfalt, soms onverhard, door een kleinschalig landschap. Plukjes bos, stukjes weiland, houtwallen en afgelegen huizen.

In grote lijnen lopen we met het riviertje de Bouzanne mee, soms op grotere afstand, soms raken we hem bijna bij een van zijn bochten. Althans, dat zien we op de kaart. In werkelijkheid zien we de rivier nergens. Hij blijft steeds verborgen achter bosjes. Wat ook getuigt van het riviertje zijn de kastelen die we vandaag zien. Die zijn hier vast gebouwd vanwege de rivier. In een van deze kastelen kun je ook overnachten. Maar als we de poort en de oprit zien, is het duidelijk waarom deze niet in ons boekje staat vermeld; hij is vast ver boven budget.

  
Na een hele dag zonder steden of dorpen, komen we in St. Marcel aan. Tijd voor een colaatje op een terras.

St. Marcel gaat naadloos over in Argenton-sur-Creuze. Heel mooi stadje gelegen aan de Creuze, zoals de naam al aangeeft. Er zijn prachtige uitzichten op de rivier. We zitten hier opeens in een toeristisch gebied. Er liggen veel hotels aan de route. 

Argenton gaat weer naadloos over in Pêchereau, waar we overnachten. Omdat de refuge vol is (vanwege het weekend) hebben we een kamer in een hotel/restaurant gereserveerd. Het is een beetje motel-achtig: parkeerplaats voor de deur, eigen ingang. En wat heel mooi is, eigen terrasje aan de achterkant. Mooie plek om een uurtje lekker te lezen.

Déols en Châteauroux, gescheiden door het riviertje de Indre, zijn aan elkaar gegroeid en vormen zo, als het ware, één stad. Voor ons betekent dat, dat we vanochtend beginnen met een 5km wandeling de stad uit. “Ieder nadeel heb z’n voordeel”; we kunnen nu bij een bar koffie drinken.

Als we de stad uit zijn komen we al snel in een bos.  Het is een prachtige wandeling ovet mooie boswegen en allerlei soorten vogelzang om ons heen. Een verademing na het vele asfalt, door lege velden, van de afgelopen dagen. Ik geniet er misschien des te meer van, omdat mijn heup het vandaag weer gewoon doet; helemaal pijnloos. Maar ik ben nu wel gemotiveerd om bij iedere stop even oefeningen te doen.

Vroeg in de middag komen we dan aan in Velles. Op een bankje voor de kerk, bellen we de contactpersoon voor de gemeentelijke gîte. Even later arriveert hij met de sleutel. Het is weer een hele mooie gîte, ruim en schoon. We hebben een privé 5-persoons slaapzaal vannacht. Jean Pierre en Rigine, het Franse stel dat we gisteren al ontmoetten, hebben een andere slaapzaal. We krijgen hier zelfs schone lakens en slopen, die we morgenvroeg weer in de wasmand moeten doen. Wat een luxe!

Later in de middag gaan we het dorp verkennen. Het is een klein dorp, maar ze hebben er veel voorzieningen; veel meer dan andere dorpjes. Er is een voetbalveld met tribune, waarbij een groot sportcentrum ligt. Er is een pizzeria (helaas vanavond gesloten), een bakker, een bar met een supermarktje. Het is weer warm vandaag, en we vinden dat we wel een biertje verdiend hebben.  We koken vanavond in de gîte: couscous met een rundvleessaus en een lokaal geitenkaasje na. En tenslotte de perzikjes die we in de bar cadeau kregen.