WordPress

De route om Issoudun door te lopen, is aangegeven met bronzen schelpen, die in het wegdek zijn aangebracht. Er zijn meer steden die dit op deze manier doen. We zagen het eerder in Luik en Dinant.

Het pad leidt ons vandaag  weer door velden en kleine dorpjes. Her en der liggen eenzame boerderijen. Sommige geheel vervallen; anderen nog wel bewoond, maar met vervallende bijgebouwen.

Weer een ander soort verval zien we bij de boerderij La Tripterie, bij Sainte-Fauste. Er staan daar tientallen oude auto’s waar de natuur langzaam over- en doorheen gegroeid is.  Het is een toeristische atractie voor Santiago-gangers geworden.

Nog voor kilometer 20 krijg ik weer ernstig last van mijn heup. Ik strompel over het pad. Telkens rusten en rekken; dan gaat het weer even. Maarte vraagt zich al af of het wel verantwoord is om door te gaan. “Wat?  Dit gaat wel weer over. Natuurlijk gaan we door!”  We rusten bij een bank in Diors. Ik doe er mijn hele repetoir van oefeningen, en neem paracetamol. En de laatste 11km  loop ik weer redelijk makkelijk.

Het is al half zes als we bij de VVV van Déols aankomen. Hier halen we de sleutel van de gemeentelijke refuge. Weer een keurige mooie slaapzaal, compleet met keuken. We delen dit vannacht met een Frans echtpaar.

Na de douche en de was moeten we ons haasten om nog op tijd in de supermarkt te zijn. We eten een biefstuk met friet bij een brasserie. Het is weer zo warm vandaag (overdag 25°C)  dat we nog buiten kunnen eten.

Ook nog vermeldenswaardig: ergens vandaag zijn we over de 1000km gegaan.

Langzamerhand gaan we naar de herfst toe. Het is vanochtend pas om kwart over zeven licht. En het is de eerste keer dat het zo fris is dat de jas het eerste uur aangaat. De eerste 8km lopen we langs de D16, een drukke verkeersweg. Het verkeer scheurt met hoge snelheid langs, en we zien aan weerszijde gevaarlijke inhaalacties. We lopen achter elkaar, en veel in de berm. Maar we voelen ons er niet veilig bij.

Na half negen wordt het wat rustiger. Einde van de ochtendspits.

Het landschap is intussen weer vrij vlak, met grote lege velden. In alle richtingen zien we rijen met windmolens.

  
Vlak voor Charost gaan we over op een kleiner rustig weggetje, met als beloning prachtige huizen en een mooie stroomversnelling  in het riviertje de Arnon. We trakteren onszelf  op koffie en een  frambozencroissantje. En we proberen  het klooster, waar we vanavond willen slapen nog eens te bellen. Nu wel contact. Maar het meisje dat opneemt kan er blijkbaar niet zelf over beslissen. Ze gaat ons terugbellen.

Na het dorp gaat de wandeling verder over mooie landweggetjes. Onze foto-pelgrim maakt een mooie artistieke foto van zichzelf en een richtingaanduiding op een steen op de grond. 

We lunchen op een muurtje van een brug over een voormalige spoorlijn. Even verderop zien we weer grazende reetjes.

Langzaam  naderen we Issoudun. We bellen nog eens met het klooster. Weer dezelfde belofte dat we terug  worden gebeld. Als we dan in het dorp zijn aangekomen, en nog steeds niks hebben gehoord, besluiten we hotel de la gare te gaan proberen.  Ik bel het klooster nog een keer om af te bellen. Maar voor ik dat kan melden,  wordt me verteld dat het goed is. We zijn benieuwd wat ons te wachten staat, in dit klooster van de missionarissen van het heilig hart (internationaal centrum Jules Chevalier).  We komen bij een kerk uit, waar het klooster aan vastzit. We lopen via de prachtige kloostergang, om de binnentuin, naar de hal.

  
Tot onze grote verbazing staan we daar bij de receptie  van een luxe hotel, dat in het voormalige klooster is gevestigd. Ze verwachten ons al. We  krijgen een mooie hotelkamer, met  alles er op en er aan, voor een  pelgrimsprijs (€46 pp halfpension). Geen kloosterovernachting dus, maar een heerlijk hotel. Zo mooi hebben we allang niet meer geslapen. Dag en nacht verschil met onze overnachting van gister.

Na ons te hebben opgefrist,  wandelen we nog wat door het stadje.  Terrasje, alles is perfect!

‘s Avonds eten we in het restaurant. Dat is wel wat vreemd.  Het  heeft niet de sfeer van een restaurant. Meer de eetzaal van een grote instelling. Iedereen zit er zwijgend te eten. Allemaal hetzelfde 4-gangen menu. Wat overigens uitstekend is.

Uitslapen deze morgen! De wekker gaat pas om 7:30. We nemen de tijd om uitgebreid van het ontbijtbuffet gebruik te maken. Het plan voor vandaag is: ‘s ochtends nog wat in Bourges rondkijken en na de middag wandelen. We lopen wat rond door de oude straatjes, halen een stempel in ons pelgrimspaspoort, drinken een kopje koffie. We vinden zowaar het hotel, waar we in 2002 overnachtten aan het begin en aan het eind van onze Loire fietstocht. Onze auto lieten we daar achter. Ik herinner me nog heel goed hoe we hier de hele luxe hotelkamer vol hadden hangen met natte kampeerspullen…

We checken om 12 uur uit, bij het IBIS en beginnen dan aan het traject van vandaag.Eerst de stad uit langs een doorgaande weg, en door een woonwijk. We worden enthousiast begroet door een folderbezorgster. Ze geeft ons een handvol snoepjes mee voor onderweg.

Na een kilometer of zes komen we in La Chapelle St. Ursin. We eten er een boterhammetje op een bankje bij de kerk. En omdat we niet zeker zijn van de mogelijkheden vanavond, kopen we een nieuwe reserve maaltijd in de Carrefour.

We lopen het dorp uit via een industriegebied. Er is een hermetisch afgesloten wapenfabriek. Een bord meldt dat bezoekers er hun aanstekers moeten inleveren bij de poort. Verder over doorgaande asfaltwegen. De laatste kilometers naar Villeneuve sur Cher lopen we nog even over bospaden.

We overnachten in Villeneuve in een grote ruimte van het gebouwtje op de camping. De campingbeheerder raakt  maar niet uitgepraat over het pensioenstelsel in Frankrijk. Maarte gaat na een poosje toch maar douchen… De man is zelf 60, en met pensioen omdat hij 40 dienstjaren heeft. Zijn vrouw doet de camping. Als zij straks ook met pensioen is krijgen ze €1400 + €900. Voor een fatsoenlijk bestaan heeft iemand in Frankrijk €3000 nodig, volgens hem. Ze zien er inderdaad ook behoorlijk armzalig uit. Oude kleren. En ze slapen hier vannacht in net zo’n kaal hok als wij (bureautje, TV en een bed).

We eten vanavond in het restaurant van de bar in het dorp -dus de reserve maaltijd was niet nodig geweest. We krijgen het menu. Geen keuze: er is één voor-, één hoofd -gerecht, kaas en een toetje. 

Het traject van de wandeling van vandaag komt niet op ons lijstje van favoriete etappes terecht. Een groot deel van de route (misschien wel 80%) gaat over asfalt, langs doorgaande verkeerswegen. Er zijn lange kaarsrechte wegen bij, door een omgeving van grote lege velden.

Er zijn een paar leuke onderbrekingen. We drinken koffie op een terras in Brécy. Er zitten ook twee wielrenners te pauzeren. Een van hen wordt helemaal enthousiast als hij hoort dat wij uit Nederland komen. Hij heeft een Nederlandse schoondochter, en een kleinzoon van 6 die vloeiend Frans en Nederlands spreekt. 

Er komt een lange stoet met oldtimers langs. Altijd leuk om naar te kijken.

 
Net zoals bij Reims en Vézelay, zien we al van verre de grote kathedraal van Bourges, die boven de stad uittorent.

Dan zijn we er nog lang niet…

Ons routeboekje meldt dat er in 2015 mogelijk een omleiding van de wandeling zal zijn, vanwege een nieuwe rondweg. Als we op dat punt aankomen, zien we inderdaad een brug, 500m verder, die de grote weg oversteekt. Dat betekent dus een kilometer extra lopen, om op het punt aan de overkant van de weg te komen. Wij schatten in dat we de hellingen aan weerszijde van de weg wel kunnen nemen, en besparen ons deze kilometer.

Ik vind het wel heel vervelend voor Françoise, de Française waar we de slaapzaal in La Charité mee deelden. Zij liep ons even eerder voorbij, toen wij een sinaasappeltje in de berm zaten te eten. Ze dacht daar dat het nog 3km tot de kathedraal was. Wij hielpen haar uit de droom, het was nog ruim 6km.  Ze is moe (wij ook trouwens) en loopt dan snel en in hoog tempo verder. Maar na onze illegale oversteek zien we haar weer ver achter ons. Als ik in haar schoenen had gelopen, zou ik dat erg frustrerend hebben gevonden.

Dan volgt er nog een lange route de stad in. We zijn erg blij als we uiteindelijk bij het hotel zijn. We slapen vannacht in het IBIS hotel, gewoon in een 2 persoons bed met lakens. 

Na een douche zijn we weer aardig opgeknapt en lopen naar de kathedraal.  Hij ligt mooi te zijn in het avondzonnetje. Van binnen is de kathedraal ook imposant. Vooral vanwege zijn hoogte.

We wandelen nog verder door de stad. Mooie straatjes met her en der vakwerkhuizen..

We lopen La Charité uit via de oude Loire brug, die het centrum met het eiland in de rivier verbindt. We zien rechts op het eiland een camping liggen. Nu weten we het zeker: tijdens onze fietsvakantie langs de Loire (2002) hebben we ook La Charité aangedaan. We hebben toen een nacht op die camping gestaan.

We lopen vandaag en morgen slingerend met de N151 mee, dan eens links, dan eens rechts van deze doorgaande weg. Vlak na La Charité lopen we langs een boom, met een omtrek van de stam van 10m, die daarom Frans nationaal erfgoed is. We lopen vandaag weer door velden en een paar kleine stukjes bos. Hier en daar worden de eerste herfstkleuren al zichtbaar. Erg vroeg?

We zien een eekhoorn springen.

Even verderop komen we langs een boerderij waar de varkens buiten lopen; dat is lang geleden dat we dat ergens gezien hebben…

Ook hier zien we nog steeds velden met niet-geoogste zonnebloemen. Dat zien we al weken. Blijkbaar is de oogst hiervan in een groot deel van Frankrijk dit jaar mislukt.

Het landschap is nog licht glooiend, veel vlakker dan gisteren.   

Er liggen vandaag 3 dorpen aan de route die winkels en koffie hebben. Wat een luxe! We zijn de laatste tijd gewend om alleen maar dorpjes te passeren waar niks te koop is.

We lunchen in een bar in Couy. Er staan twee lange tafels. Op eentje er van ligt de hele administratie uitgespreid. Op de vloer is het goed zichtbaar dat de golden retriever, die hier rondloopt, aan het verharen is. De zaak is niet alleen een bar; ze verkopen er echt allles (levensmiddelen, kleding, serviesgoed, om maar eens wat te noemen).We drinken er koffie: Maarte een kleine, ik een grote. Ze worden allebei ingeschonken uit de zelfde kan.

Om 4 uur komen we in Baugy aan. Op nr 14 van het straatje vlakbij de kerk halen we de sleutel van de refuge. Die ligt ernaast op nr 12. Het is weer een keurig mooi huisje, met 4 bedden.   We hebben het huisje voor ons zelf vannacht. Onze was hangt te drogen in het warme CV hok van de aardige man op nr 14. Die is morgenvroeg wel droog!

We halen salade en een kaasje (crottin chavignol) in de supermarkt, en een pizza bij de afhaal. O ja, en nog een flesje wijn natuurlijk (Sancerre). Goede combi met de kaas; en allebei uit de omgeving.

Vanochtend nemen we (weer) afscheid van Nico en Marjorie. Zij lopen naar Santiago in etappes en gaan morgen terug naar huis, want maandag weer werken. Even na hen vertrekken wij ook.

Als we na een uurtje een bos uitkomen, lopen we opeens weer langs wijnvelden. En hier worden de eerste druiven geplukt. Dat gebeurt machinaal. Een machine met twee grote armen neemt twee rijen druiven mee. Als die armen dan vol zijn, lost hij ze in een grote kar, die er mee wegrijdt.

Een kilometer verder komen we langs de plek waar hij de druiven gelost heeft. Ze draaien al rond in een grote pers, met een opvangbak voor het sap daaronder. Als die bak vol is komt er een man die het gaat overpompen naar vaten binnen. Hij zegt dat 2015 een goed wijnjaar is. We kijken binnen nog even verder rond. Ziet er heel kleinschalig uit ( en dat vind ik altijd wel leuk). De flessen wijn zijn te zwaar om meenemen; maar we nemen wel een foldertje mee.

De tocht vandaag is niet zo lang. Weer veel over mooie brede bospaden. We gaan maar een keer zitten voor een broodje. 

Al vrij vroeg in de middag komen we in La Charité sur Loire aan. Op zoek naar de VVV, voor de sleutel van het pelgrimsverblijf. Als we daar aankomen zie ik een vrouw waarvan ik denk “die ken ik ergens van”. En zij kijkt ook zo naar mij. We komen er al snel achter dat we allebei uit Beek komen. En we kennen elkaar van de AED kursus. Dan herkent ze Maarte ook als de heer (ha ha) die de deur openmaakte, toen ze bij ons haar aanmeldingsbriefje kwam inleveren. Ze staan op een camping in Never (Annemarie Somers en haar man Wim) 

De VVV ligt aan een plein bij de kathedraal.

We krijgen er de sleutel van de gîte, die ook in hetzelfde complex zit.

Weer een heel mooi verblijf:  bedden voor 6 personen, keukentje, toilet en douche. Als we er net zijn wandelen Annemarie en Wim langs. We laten even ons huisje zien.

Nadat we ons opgefrist hebben gaan we de kerk, de kloostertuin en kloostergangen bekijken. Zeer de moeite waard! Erg mooi!

Kopje koffie in een bar; en wie komen we weer tegen? Nico en Marjorie. Ik weet niet meer hoevaak we elkaar al voor het laatst gezien hebben…

Vanavond lekker gegeten in een restaurantje op 5 meter afstand van de gîte.

We delen de slaapzaal vannacht met Francoise uit Bretagne.

Wij waren de afgelopen nacht de enige overnachtenden, op de camping, waar ons pelgrimsverblijf is. Vlak voor we willen vertrekken horen we stemmen. De mevrouw, die hier gisteravond tot 7 uur bij de receptie zat, is er nu al weer. En verder is er een bakker, die op de camping brood komt verkopen; alleen voor ons dus. We kopen twee baguettes en croissants. Daarna lopen we naar het dorp. Er is markt, en de bar  is al open. Dus koffie en de blog van gisteren uploaden. Dat laatste ging nog niet zo makkelijk. Slechte wifi verbinding en traag. Het is al laat als we het dorp uitlopen. We lopen vanochtend vrij makkelijk. De temperatuur is ideaal en het pad is goed. Velden, koeien, bossen.

Tegen de middag lopen we het dorpje Champleny in.

Er is een bar. Dus mooie gelegenheid om even te zitten. Als we een broodje bestellen, zien we het zoontje naar de buren (bakker) hollen. En even later komt hij terug met een baguette. Dat wordt ons broodje dus!

‘s Middags vervolgen we onze wandeling door een zelfde soort gebied. Veel mooie bospaden; sommigen echter helemaal kapot gereden door de zware machines die in de bosbouw worden gebruikt. Er wordt hier volop hout gekapt; er liggen hoge stapels langs de paden.

Uiteindelijk komen we in Arbourse aan, een klein dorpje waar we vannacht in de refuge van de gemeente overnachten. Het is een keurig huisje achter het gemeentehuis. Als we er aankomen zijn Nico en Marjorie er al. Zij slapen hier ook. Daarmee is het huisje vol. We douchen en koken om de beurt. Deze refuge heeft allerlei proviand te koop. Handig, want winkels zijn er niet. Wij slepen echter al lang een reservemaaltijd mee; dus die maken we eerst maar op. Later op de avond komen er nog twee Franse wandelaars aan. Zij claimen dat ze recht hebben op dit huisje, omdat ze gereserveerd hebben. Maar de mevrouw die het regelt houdt voet bij stuk. Ze krijgen een verblijf in de andere hoek van de tuin toegewezen, en slapen daar op stretchers. Wij sluiten de avond af, met z’n vieren om de keukentafel. Gesprekken over ons verleden, ouders , hun kinderen. En over de belevenissen van de tocht natuurlijk. Dit alles onder het genot van ons beider flessen wijn.

Ik sta als eerste op, in de slaapzaal waar nog 5 andere vrouwen slapen. Met zo weinig mogelijk geluid en licht, probeer ik me aan te kleden en mijn spulletjes bij elkaar te vinden. We ontbijten in de gezamelijke ruimte. Eigen brood, de rest van het ontbijt wordt door de refuge verzorgd. Even over zeven vertrekken we. Het is mistig en heerlijk koel. We hebben voor vandaag een pelgrimsonderkomen op 37km van hier gereserveerd. We gaan kijken of we dat kunnen halen. Zo niet, dan bellen we af. Eigenlijk vinden we het te ver. Maar de overnachtingsmogelijkheid op 29 km heeft geen plek. En 23 km vinden we wel weer erg weinig.

Nadat we het stadje uit zijn, volgt een wandeling van enige uren over mooie bospaadjes. Het is goed gemarkeerd en loopt makkelijk.  We wandelen in een rustig tempo, proberen regelmatig te rusten. Na 10 km eten we een croissantje in La Maison-Dieu. 9 km later een broodje bij het kapelletje van Saligny. En dan weer 10 km verder op het muurtje van de kerk van Cuncy-lès-Varzy. We beginnen te geloven dat we het kunnen halen.

De hele dag passeren we kleine dorpjes. Echter niet één met horeca of supermarkt. De enige winkel die we zien is voor verkoop van brocante; mooie en minder mooie oude spullen.

Na het bos, in het begin, zijn we in een mooi glooiend landschap terecht gekomen. Velden, weilanden, dorpjes en stukjes bos.

Als we in Varzy aankomen zoeken we het pelgrimsonderkomen, dat bij een camping is. Er is een camping 2 km verderop. Maar voor we daar naar toe gaan lopen, willen we zeker weten of dit de juiste is. We lopen de bar in om dat te vragen. En, surprise, daar zitten Nico en Marjorie. We dachten gisteren, dat ze voorgoed voor ons zouden zijn. Maar nu we zover gelopen hebben, hebben we ze weer ingehaald. Het is een leuk weerzien.

We lopen verder naar de camping en slapen hier, voor €9, in het pelgrimshuisje (2×2 bedden, keukenblokje, tafel en stoelen.) Douche en toilet zijn op de camping.
Einde van een lange dag; het is zes uur als we aankomen.

Halverwege even wat last gehad van de heup. Maar steeds oefeningen gedaan. En uiteindelijk, toch nog makkelijk lopend de camping bereikt.

‘s Avonds lopen we terug naar het dorp en eten bij de pizzeria (de enige keuze). Dus even later komen Nico en Marjorie daar ook binnen.

Ik hoor van anderen dat het onweer, dat wij gistermiddag verwachtten, vannacht is geweest. Ik heb er niets van gehoord. Als we vanochtend opstaan regent het echter nog steeds. En na het gezamenlijk ontbijt ook nog. We nemen afscheid van Fred, en vertrekken met regenbroek en jas in de richting van Vézelay. Op aanraden van Fred stoppen we bij de jachthut. Daar hangen foto’s van de jachttrofeeën en van mannen die ingesmeerd zijn met bloed. Blijkbaar is dat een onderdeel van het ritueel, als je iets geschoten hebt. Ziet er erg onsmakelijk uit.

Al vrij snel, zien we op afstand de grote kathedraal van Vézelay op de berg liggen.

Het is dan nog een kilometer of zeven, met nog een paar flinke afdalingen en klimmetjes. Nog voor twaalf uur lopen we het stadje binnen. Nico en Marjorie zijn er even later. Ze twijfelen of ze hier gaan overnachten (en dan van hieruit naar huis gaan) of vandaag nog verder lopen (en dan over een paar dagen vanuit La Charité sur Loire teruggaan). Waarschijnlijk is het dat laatste geworden; we zijn ze vanmiddag niet meer tegengekomen.

Wij zijn nog voor 12 uur in de refuge St. Madeleine. En we worden meteen ingeschreven, en krijgen een bed (Maarte in de herenslaapzaal, ik in de dameszaal).

Douchen, wasje doen en dan zijn we klaar om toerist te spelen. Eerst iets eten. Het restaurant heeft goed WiFi, dat is zeldzaam in Frankrijk. De kans om vanalles bij te werken. Boodschappen doen, kaarten sturen, het route boekje tot Vézelay gaat op de post naar huis. Dan tijd om de kathedraal te bezoeken. Weer een mooie kathedraal.

We bezoeken ook de crypte. Hier ligt een relikwie (botjes) van Maria Magdalena. Dat is ook de reden waarom Vézelay zo’n groot bedevaartsoord is.

Voor het eten nog een glas wijn op een terras. We raken aan de praat met een Zwitsers stel, die hier met een busreis zijn. Hij is ook ooit vanuit Zwitserland naar Santiago gelopen. Als we even na hen willen vertrekken, blijken zij onze rekening te hebben betaald.

‘s Avonds zitten we nog even in het gezamenlijke ruimte van de refuge. Er zit ook een Nederlands stel, die met de fiets op weg zijn naar Santiago. Ze komen uit Mechelen.

Vézelay is wel een mijlpaal in onze reis. We zijn hier grofweg op 1/3. Dat begint al ergens op te lijken! De volgende “1/3” brengt ons naar de Pyreneeën.

O ja, heup ging vandaag redelijk goed!

Het hotel van gisteren (les lilas des deux ponts) ligt tussen het riviertje de Cure en het bijbehorende kanaal in. We volgen vandaag het riviertje dat zich een weg door het landschap heeft gekronkeld; dan al eens direct langs de oever lopend, dan eens een bocht afsnijdend om een flinke heuvel over te steken. Het eerste dorpje dat we tegenkomen is Accolay, dat ooit een beroemd pottenbakkersdorp was. Nu herinnert alleen het kunstwerk bij binnenkomst hieraan. 

Bij het volgende dorp -Bessy sur Cure- eten we een broodje op een muurtje tegenover de kerk, in de schaduw. Al snel komt er een Duitse pelgrim langs, die op hetzelfde idee komt. Hij is begonnen in Trier. En vandaag wil hij nog door naar Vezelay (ver naar ons idee). Nadat we weer doorlopen, volgen we de routemarkering, maar die klopt niet met de route op de kaart. We dreigen van de kaart af te lopen, en lopen weer 500m terug. Daar word ik wel een beetje chagrijnig van…. Als we dan weer op de route van het boekje zitten, blijkt die ook gemarkeerd…..

Ergens verderop ligt, in het bos, een helling omlaag, die op het randje van haalbaar is. Voorzichtig gaan we, voetje voor voetje, omlaag. We houden ons tegen met onze stokken en aan de bomen. We zijn blij als we heelhuids beneden zijn.

In Acry sur Cure, dat aan beide zijden van de Cure ligt, steken we de brug over, en vinden aan de andere kant een open bar!

In de paar uur die ons nog resten om in La Jarrie te komen, krijg ik meer en meer last van mijn rechter heup. Ik loop meer met mijn arm en stok, dan met mijn been. En het laatste stukje krijgen we nog haast ook, want het begint een paar druppels te regenen. Omdat er zwaar onweer (code geel) voorspeld is, willen we zo snel mogelijk het bos uit. We zijn dan ook erg blij als we er vandaag zijn. We dachten, voor vannacht, weer iets bij mensen thuis gereserveerd te hebben. Maar het blijkt een groot groepsverblijf te zijn. Vandaag zijn er maar 5 gasten; gisteren waren er honderd… Als we de trap op moeten voor onze kamer gaat dat met twee voeten per trede; mijn rechter been wil niet meer. 

Wij slapen, met z’n tweeën, in een 6-persoons slaapzaal. Even later komt Fred uit Maarheeze aan. Hij is in Zuid Portugal begonnen; eerst naar Santiago en vandaaruit nu onderweg naar huis. Hij komt meteen met allerlei oefeningen voor mijn heup. 

Nico en Marjorie zijn hier ook. We zitten al snel met z’n vijven buiten, met een biertje.

Om 7 uur wordt er een geweldige maaltijd voor ons op tafel gezet, en een fles wijn. En nog een fles wijn. Heerlijk gegeten! Fred heeft mooie verhalen over zijn reis. En een erg leuke avond gehad met z’n vijven.

Als we naar bed gaan, kan ik weer gewoon, pijnloos, de trap op lopen!