Ik hoor van anderen dat het onweer, dat wij gistermiddag verwachtten, vannacht is geweest. Ik heb er niets van gehoord. Als we vanochtend opstaan regent het echter nog steeds. En na het gezamenlijk ontbijt ook nog. We nemen afscheid van Fred, en vertrekken met regenbroek en jas in de richting van Vézelay. Op aanraden van Fred stoppen we bij de jachthut. Daar hangen foto’s van de jachttrofeeën en van mannen die ingesmeerd zijn met bloed. Blijkbaar is dat een onderdeel van het ritueel, als je iets geschoten hebt. Ziet er erg onsmakelijk uit.
Al vrij snel, zien we op afstand de grote kathedraal van Vézelay op de berg liggen.
Het is dan nog een kilometer of zeven, met nog een paar flinke afdalingen en klimmetjes. Nog voor twaalf uur lopen we het stadje binnen. Nico en Marjorie zijn er even later. Ze twijfelen of ze hier gaan overnachten (en dan van hieruit naar huis gaan) of vandaag nog verder lopen (en dan over een paar dagen vanuit La Charité sur Loire teruggaan). Waarschijnlijk is het dat laatste geworden; we zijn ze vanmiddag niet meer tegengekomen.
Wij zijn nog voor 12 uur in de refuge St. Madeleine. En we worden meteen ingeschreven, en krijgen een bed (Maarte in de herenslaapzaal, ik in de dameszaal).
Douchen, wasje doen en dan zijn we klaar om toerist te spelen. Eerst iets eten. Het restaurant heeft goed WiFi, dat is zeldzaam in Frankrijk. De kans om vanalles bij te werken. Boodschappen doen, kaarten sturen, het route boekje tot Vézelay gaat op de post naar huis. Dan tijd om de kathedraal te bezoeken. Weer een mooie kathedraal.
We bezoeken ook de crypte. Hier ligt een relikwie (botjes) van Maria Magdalena. Dat is ook de reden waarom Vézelay zo’n groot bedevaartsoord is.
Voor het eten nog een glas wijn op een terras. We raken aan de praat met een Zwitsers stel, die hier met een busreis zijn. Hij is ook ooit vanuit Zwitserland naar Santiago gelopen. Als we even na hen willen vertrekken, blijken zij onze rekening te hebben betaald.
‘s Avonds zitten we nog even in het gezamenlijke ruimte van de refuge. Er zit ook een Nederlands stel, die met de fiets op weg zijn naar Santiago. Ze komen uit Mechelen.
Vézelay is wel een mijlpaal in onze reis. We zijn hier grofweg op 1/3. Dat begint al ergens op te lijken! De volgende “1/3” brengt ons naar de Pyreneeën.
O ja, heup ging vandaag redelijk goed!
Hallo Ineke en Maarte,
Gefeliciteerd met de mijlpaal! Het volbrengen van 1/3 van de tocht is alvast een flinke prestatie (waarbij ‘flink’ natuurlijk een flinke understatement is). We hebben tijdens onze wandelvakantie in de Eifel regelmatig aan jullie gedacht. Weliswaar hadden wij elke dag de gegarandeerde luxe van een vaste slaapplek en een stevige warme hap en hoefde wij niet elke dag weer verder. Maar door een aantal dagen achter elkaar elke dag een afstand te wandelen (íétsjes minder lang als de routes die jullie lopen) kregen we toch weer een heeeel klein beetje een beeld. Je wordt je weer even bewust van wat wandelen ook weer is… We moeten dan ook zeggen dat we iets minder jaloers zijn op jullie. Elke dag gedurende weken je spullen op je rug hijsen om alweer te gaan wandelen heeft een bepaalde romantiek, maar die zal soms door het afzien ook wel eens ingehaald worden. Maar daarom natuurlijk des te meer een prestatie!!
We zullen het niet snel nadoen, maar evengoed hopen we toch nog steeds ooit een enigszins vergelijkbare tocht te mogen lopen. Een beetje wandelaar is namelijk ook een kei in relativeren, soms tegen beter weten in. Maar dat is vast een heel erg open deur..
Ineke en Maarte nogmaals gefeliciteerd met het behalen van alvast dit deel van het traject! We volgen jullie op de voet via de blog. Overigens erg leuk om deze steeds te lezen! Het is vaak het eerste waar we naar door klikken als de pc aangaat.
Veel groetjes,
Yvonne en Ton
Ps; Marloes en Denny hebben het prima in jullie huis. Ze hebben ons afgelopen maandag op een etentje getrakteerd. Wel wat vreemd om in jullie huis te zijn zonder jullie erbij.
Wat leuk dat jullie in Beek gegeten hebben!!
Wat het wandelen betreft; inderdaad is het af en toe wel eens afzien. Maar als je er dan bent, is het des te leuker. Als ik wel eens naar het afgelegde traject op de kaart kijk, kan ik me haast niet voorstellen dat we dat al allemaal gelopen hebben.