De regen is weer voorbij. Volgens het weerbericht is het de komende anderhalve week droog en rond de 20 graden. Voor vandaag klopt dat in ieder geval. ‘s Nachts koelt het wel behoorlijk af. Dus bij vertrek is het koud, en vandaag ook weer mistig.
We lopen nog even door velden. Daarna is de hele route door bos. Er zijn allemaal goede brede paden. Het wandelt makkelijk. En wij vinden het altijd fijn om door bos te lopen.
Er is vandaag geen enkel dorp op onze route. Maar we komen wel veel meer mensen tegen dan we gewend zijn: fietsers, nordic walkers, wandelaars, paddenstoelzoekers. Ergens midden in het bos is er opeens een groot kasteel (Château de Caussade). Het is privé bezit. Later horen we dat er in de Dordogne 1300 kastelen zijn.
Een kilometer of zes voor Périgueux verschijnen de eerste luxe nieuwbouwhuizen, die in de rand van het bos liggen. Vlak voor we echt Périgueux inlopen komen we een man met twee honden tegen. Hij nodigt ons uit om koffie te drinken. We hebben de hele weg alleen maar water gedronken, dus dat slaan we niet af. Hij woont, met zijn vrouw, in een piepklein huisje, prachtig buiten in de natuur. Ze zeggen dat ze altijd pelgrims uitnodigen om iets te komen drinken. Terwijl de koffie wordt gezet, komen André en Marga ook langs lopen. En ook zij komen op de koffie. We praten met het Franse echtpaar over hun huis en hun dieren (2 honden, 6 katten en ‘n konijn). Dat gaat nog vrij makkelijk. Maar als het gesprek later op de 2e wereldoorlog uitkomt (dagboek van Etty Hillesum) is ons Frans niet toereikend om het gesprek vlot te laten verlopen. Met veel moeite begrijpen we elkaar een beetje, maar niet volledig.
Nadat we afscheid genomen hebben, lopen we vrij snel Périgueux binnen. We vinden de gîte, waar de beheerder ons vriendelijk ontvangt. We slapen op een 3 persoonskamer, die we delen met de Portugees van gisteren. Intussen weten we dat hij Antonio heet. Als we onze spullen hebben weggezet, en de administratie achter de rug is, gaan we zo snel mogelijk naar het oude centrum. Périgueux heeft een mooi oud centrum met kleine smalle straatjes en pleintjes. We vinden het veel mooier dan Limoges. We bezoeken de prachtige kathedraal. Zeer de moeite waard!
De tijd vliegt. We moeten al weer veel te snel terug, om nog voor het diner te kunnen douchen en ons om te kleden.
De beheerster van deze gîte kookt ook voor gasten, indien gewenst. We zijn vanavond met 6 mensen die eten: André en Marga, Antonio, een vrouw uit Australië en wij. Drietalige gesprekken, voornamelijk over ons aller reis naar Santiago.
Ineke, ik hoor niets meer over je heup. Klachten helemaal over?
Ik probeer regelmatig mijn oefeningen te blijven doen. En nog belangrijker, geloof ik: ik loop hellingen omlaag geforceerd langzaam. Als ik ze normaal loop voelt het meteen niet goed. Tot nu toe kan ik het op deze manier voorkomen.
Er staat Maarte boven deze reactie, dat komt omdat ik zijn telefoon gebruik. Groeten, Ineke