Vanochtend nemen we (weer) afscheid van Nico en Marjorie. Zij lopen naar Santiago in etappes en gaan morgen terug naar huis, want maandag weer werken. Even na hen vertrekken wij ook.

Als we na een uurtje een bos uitkomen, lopen we opeens weer langs wijnvelden. En hier worden de eerste druiven geplukt. Dat gebeurt machinaal. Een machine met twee grote armen neemt twee rijen druiven mee. Als die armen dan vol zijn, lost hij ze in een grote kar, die er mee wegrijdt.

Een kilometer verder komen we langs de plek waar hij de druiven gelost heeft. Ze draaien al rond in een grote pers, met een opvangbak voor het sap daaronder. Als die bak vol is komt er een man die het gaat overpompen naar vaten binnen. Hij zegt dat 2015 een goed wijnjaar is. We kijken binnen nog even verder rond. Ziet er heel kleinschalig uit ( en dat vind ik altijd wel leuk). De flessen wijn zijn te zwaar om meenemen; maar we nemen wel een foldertje mee.

De tocht vandaag is niet zo lang. Weer veel over mooie brede bospaden. We gaan maar een keer zitten voor een broodje.

Al vrij vroeg in de middag komen we in La Charité sur Loire aan. Op zoek naar de VVV, voor de sleutel van het pelgrimsverblijf. Als we daar aankomen zie ik een vrouw waarvan ik denk “die ken ik ergens van”. En zij kijkt ook zo naar mij. We komen er al snel achter dat we allebei uit Beek komen. En we kennen elkaar van de AED kursus. Dan herkent ze Maarte ook als de heer (ha ha) die de deur openmaakte, toen ze bij ons haar aanmeldingsbriefje kwam inleveren. Ze staan op een camping in Never (Annemarie Somers en haar man Wim)

De VVV ligt aan een plein bij de kathedraal.

We krijgen er de sleutel van de gîte, die ook in hetzelfde complex zit.

Weer een heel mooi verblijf:  bedden voor 6 personen, keukentje, toilet en douche. Als we er net zijn wandelen Annemarie en Wim langs. We laten even ons huisje zien.

Nadat we ons opgefrist hebben gaan we de kerk, de kloostertuin en kloostergangen bekijken. Zeer de moeite waard! Erg mooi!

Kopje koffie in een bar; en wie komen we weer tegen? Nico en Marjorie. Ik weet niet meer hoevaak we elkaar al voor het laatst gezien hebben…

Vanavond lekker gegeten in een restaurantje op 5 meter afstand van de gîte.

We delen de slaapzaal vannacht met Francoise uit Bretagne.

Wij waren de afgelopen nacht de enige overnachtenden, op de camping, waar ons pelgrimsverblijf is. Vlak voor we willen vertrekken horen we stemmen. De mevrouw, die hier gisteravond tot 7 uur bij de receptie zat, is er nu al weer. En verder is er een bakker, die op de camping brood komt verkopen; alleen voor ons dus. We kopen twee baguettes en croissants. Daarna lopen we naar het dorp. Er is markt, en de bar  is al open. Dus koffie en de blog van gisteren uploaden. Dat laatste ging nog niet zo makkelijk. Slechte wifi verbinding en traag. Het is al laat als we het dorp uitlopen. We lopen vanochtend vrij makkelijk. De temperatuur is ideaal en het pad is goed. Velden, koeien, bossen.

Tegen de middag lopen we het dorpje Champleny in.

Er is een bar. Dus mooie gelegenheid om even te zitten. Als we een broodje bestellen, zien we het zoontje naar de buren (bakker) hollen. En even later komt hij terug met een baguette. Dat wordt ons broodje dus!

’s Middags vervolgen we onze wandeling door een zelfde soort gebied. Veel mooie bospaden; sommigen echter helemaal kapot gereden door de zware machines die in de bosbouw worden gebruikt. Er wordt hier volop hout gekapt; er liggen hoge stapels langs de paden.

Uiteindelijk komen we in Arbourse aan, een klein dorpje waar we vannacht in de refuge van de gemeente overnachten. Het is een keurig huisje achter het gemeentehuis. Als we er aankomen zijn Nico en Marjorie er al. Zij slapen hier ook. Daarmee is het huisje vol. We douchen en koken om de beurt. Deze refuge heeft allerlei proviand te koop. Handig, want winkels zijn er niet. Wij slepen echter al lang een reservemaaltijd mee; dus die maken we eerst maar op. Later op de avond komen er nog twee Franse wandelaars aan. Zij claimen dat ze recht hebben op dit huisje, omdat ze gereserveerd hebben. Maar de mevrouw die het regelt houdt voet bij stuk. Ze krijgen een verblijf in de andere hoek van de tuin toegewezen, en slapen daar op stretchers. Wij sluiten de avond af, met z’n vieren om de keukentafel. Gesprekken over ons verleden, ouders , hun kinderen. En over de belevenissen van de tocht natuurlijk. Dit alles onder het genot van ons beider flessen wijn.