Het is al half negen als we vertrekken. Beetje laat voor een lange etappe. Maar we zaten nog lang aan de ontbijttafel. André en Marga hebben besloten vandaag niet te lopen om André’s rug wat te sparen.Er hangt grondmist als we buitenkomen. En de zon probeert die te verdrijven, Het ziet er prachtig uit. 

Het duurt een hele tijd voor de zon wint.

Na een paar kilometer komen we in het dorpje Les Cars. Tot onze verbazing is daar een hotel, en een bar. De bar is open. Maar hoe we ook roepen, er komt niemand om ons te bedienen. We besluiten maar verder te  gaan.

Rond de middag komen we in Ghâlus. Het is intussen prachtig weer. Er is een rommelmarkt, brocante zoals dat hier zo mooi heet. Er zijn veel mensen, waaronder veel Engelsen, valt ons op. Het terras van het dorp zit vol. Goeie plek om te lunchen.

Daarna is het nog een lange, maar wel heel mooie, wandeling. Behalve rustige asfaltwegen, lopen we vandaag ook veel over mooie bospaden. Er zijn beekjes en vele visvijvers. Het jachtseizoen is begonnen, en blijkbaar is zondag een geliefde dag voor de jacht. We horen geregeld schoten op afstand.

En omdat er hier weer uitgestrekte bossen zijn, worden er ook weer volop bomen gekapt.

Ergens in het bos zien ee een oude auto, met aanbouw en kachelpijp. Het lijkt wel of daar iemand in woont.

Het is al bijna half zes als we de gîte voor vannacht bereiken. Ze hebben er zes bedden, en die zijn vanavond allemaal vol. André en Marga zijn er ook. Zij hebben zich laten brengen met een auto. En er is nog een Frans  echtpaar (Michel en Claudette).

Deze gîte heeft een herbergier die de herberg beheert. Het is een Nederlandse vrouw: Hennie. Ze is ontzettend enthousiast. En ze biedt ook maaltijden aan (halfpension). Dus we eten vanavond met z’n allen. Het wordt een leuke avond.

Vandaag is het perfect wandelweer: koel, bewolkt en zo goed als droog. En na onze rustdag hebben we weer echt zin om verder te gaan. We lopen richting centrum, maar vergeten alle omwegen langs de bezienswaardigheden, die we gisteren hebben gezien. Na het centrum is het nog wel een kilometer of zes voor we echt de stad uit zijn. Het is niet vervelend lopen; er zijn goede trottoirs, en duidelijke route-aanwijzingen. Nadat we de stad verlaten hebben lopen we over een mooi onverhard wandel/fietspad.

Ergens langs dat pad zien we twee rugzakwandelaars op een bankje zitten. Het zijn ook Nederlanders: André en Marga uit Nieuwkuijk. Ze lopen vandaag hetzelfde traject als wij, en slapen ook in dezelfde gîte.

Als het onverharde pad afgelopen is, lopen we de rest van de dag weer over rustige asfaltweggetjes.

Ergens halverwege de route komen we door Aix sur Vienne. Daar eten we, op een bankje aan de rivier onze lunch (legerkoeken met kaas).

We gaan weer omhoog, het rivierdal uit. We zijn intussen in de Dordogne. Het landschap is hier duidelijk anders dan voorheen. Nog steeds glooiend en kleinschalig. Het is echter veel meer bewoond. Er zijn veel meer huizen, ook buiten de dorpen. En er zijn veel minder koeien. En niet meer alleen het bruine limousine ras. We zien ook “hollandse” zwart bonte koeien.

Tegen half vijf komen we in Flavignac aan. Tot onze verbazing zitten André en Marga daar al. We dachten dat ze achter ons waren. André heeft echter zo’n last van zijn rug gekregen, dat ze het laatste stuk niet hebben kunnen lopen. Ze zijn met iemand meegereden.

Met z’n vieren betrekken we de gîte.

Weer een keurig huisje, met vier bedden, toilet, douche en keukentje. We koken ieder voor zich (wij: twee legerblikken met lasagna en rijst met kebab) en delen een fles wijn. En we delen allerlei ervaringen die we tussen thuis en Flavignac hebben opgedaan.