De weersvoorspelling voor vandaag is 31°C. We besluiten daarom vroeg te vertrekken. Toch is het al kwart over zeven als we de refuge-deur achter ons sluiten. Ik heb de blog van gisteren lokaal op mijn tablet geschreven. Hij moet nog ge-upload worden. Om dat te doen, zit ik even later op een bankje, vlakbij het restaurant waar we gisteren gegeten hebben. Ik kan nog gewoon inloggen op hun WIFI. En 5 minuten later is de blog gepost!

Het eerste paar kilometer van de wandeling lopen we vandaag langs een drukke verkeersweg. Niet echt fijn. Daarna worden het gelukkig rustige binnenwegen. We lopen niet meer pal langs de Maas, en krijgen ook meer hoogteverschillen die we moeten overbruggen. Bij Aubrives verlaten we de Maas voorgoed. Al snel komen we daarna in Hierges, een prachtig oud dorpje aan de voet van de ruïne van een kasteel.

 Na Hierges lopen we het bos in. En dat is erg prettig met deze temperaturen! De route naar Santiago, die hier “Via Monastica” heet, wil ons eerst een keer 1km, en later nog eens 2km laten omlopen, om langs een kapelletje te gaan. Wij vinden dat we die kapelletjes wel kunnen missen, en nemen de directe route. We lopen verder door kleine dorpjes en door natuurparken. Het is hier heel landelijk.

 We bouwen veel rustmomenten in vandaag.

Uiteindelijk lopen we Olloy-sur-Virion in, waar we een goedkoop hotel hebben gereserveerd. Omdat we het hotel en de straatnaam niet op de kaart konden vinden, vragen we aan de eerste vrouw die we tegenkomen de weg. Nou dat is ingewikkeld; ze loopt wel even met ons mee. Dat “even” is toch algauw anderhalve kilometer. Wat een behulpzaamheid! Alleen zouden we het ook nooit gevonden hebben; ver weg buiten het dorp.

En dan het hotel (Rolinvaux). Ik ben bang dat ik dat niet kan beschrijven. Op de deur zit een sticker die vermeldt “ANWB hotel 1990”. En als je binnenkomt kun je vooral dat jaartal goed voorstellen. Het ruikt er stoffig. Lang geleden is het smaakvol ingericht; mooie antieke spulletjes. 

Er is een man van ver boven de zeventig die ons ontvangt. Hij laat ons onze kamer zien. Prima kamer. Als we vragen of we hier vanavond kunnen eten (het heet tenslotte hotel-restaurant) denkt hij even na, en zegt dat hij wel wat kan maken. Of we kip, lam, varken of rund willen? We kiezen lam. Na de douche gaan we in de hal zitten lezen: heerlijk koel. Op onze kamer is het erg warm. Er is helemaal niemand. En er komt ook niemand voor dat biertje waar we zo’n zin in hebben. Om 7 uur gaan we naar de eetzaal. Dan wordt het helemaal bizar. We worden bediend door een oud vrouwtje, met een stok, die heel moeilijk loopt. En ze heeft ook spraakproblemen. Als ik het inschat dan heeft ze ooit een TIA of herseninfarct gehad. Misschien was dat het moment waarop dit hotel in de slop is geraakt? We voelen ons er behoorlijk ongemakkelijk bij. 

Ons diner bestaat uit een goed stuk lamsvlees, met een heerlijke paddenstoelensaus, en aardappelkroketten (die er niet uitzien, maar wel heerlijk smaken!).

Dit is zonder meer het vreemdste hotel dat ik ooit heb bezocht. 

Uiteindelijk was het toch een leuke ervaring om in het klooster van Leffe te slapen. Het enige wat er, naar mijn smaak echt ontbrak, was de douche. Vanochtend weer leuk ontbeten, met hetzelfde eetclubje als gisteren. Was erg leuk; een bont gezelschap. Een van de mannen, waar ik gisteren nog niet van wist wie hij was, is, naar eigen zeggen, de directeur van een groot internetbedrijf in België, dat nieuwsberichten aan kranten levert. Waarom hij hier logeert en dat hij helemaal verrukt vertelt dat je hier op zondag een pistoletje bij het ontbijt krijgt, kan ik niet helemaal rijmen. Pater Bruno kwam de eetclub ook nog even gezelschap houden. Hij is een sympathieke man, die ieder in zijn waarde laat, maar toch duidelijk zijn mening weet te geven. Hij heeft de stempel, voor onze credential al meegebracht. Als we bij vertrek vragen om de rekening, blijkt dat het een “donativo” is; dat wil zeggen: je hoeft niets te betalen, maar je mag een vrijwillige bijdrage achterlaten.

Het is bijna half tien als we vertrekken. Maar we hebben geen haast, want we denken dan nog dat het niet zo ver is vandaag. Al snel komen we in Dinant, met z’n verticale rotswanden langs de Maas. We kopen een drankje in de supermarkt en gaan lekker op een bankje aan de Maas zitten.

Als we Dinant uitlopen, zijn we meteen in het bos. Dat is heerlijk qua temperatuur. We lopen tussen steile rotswanden en de Maas; op een plek wordt het erg smal.

Later lopen we door weilanden en tussen de koeien.

In Hastière bezoeken we een mooie kerk. Opvallend waren de 13e eeuwse koorbanken, met ironische houtgesneden figuren.

Intussen is het gedaan met de schaduw en de bossen. We lopen pal in de zon, en het is heet. En dan lijkt de weg veel langer.

Nog voor Givet gaan we de grens met Frankrijk over. We verlaten België echter maar tijdelijk. Givet ligt in een uitstulping van Frankrijk die België insteekt.

We komen pas om 5 uur bij de refuge van de parochie aan (ik had 4 uur gezegd toen ik reserveerde). De beheerder staat net op het punt te vertrekken. De refuge is een klein gebouwtje met 3 bedden, een keukenblok en een douche (!). En na zo’n douche ben je dan weer zo opgeknapt.

We eten op het terras van een restaurant, aan de andere kant van de Maas. Heerlijke avond om buiten te zitten.